บทที่ 322

บทที่ 322

สิงหว่านเยว่หน้าแดงหัวใจเต้นระริก มองดูท่านอ๋องน้อยผู้สง่างามเปี่ยมด้วยพลังที่อยู่ตรงเบื้องหน้า นางลดเปลือกตาลงอย่างว่าง่าย ถอยหลังไปสองก้าวหลบอยู่ด้านหลังแม่ทัพสิง

แม่ทัพสิงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ยืนอยู่ข้างจีอิ่งเนิ่นนานไม่ยอมจากไป ในสายตาของทุกคนนี่คือการพูดคุยกันของบ้านฝ่ายว่าที่ดองกัน

ท่านอ๋องเจิ้นก็เกรงใจแม่ทัพสิงเป็นอย่างมาก

หลังจากบรรลุจุดประสงค์แล้ว แม่ทัพสิงเห็นคนอื่นๆ เดินเข้ามาคารวะสุรา จึงหมุนกายพาลูกสาวกลับไปยังที่นั่ง รอยยิ้มบนใบหน้ามิได้ลดน้อยลงเลย

"อิ่งน้องรักจะแต่งกับสิงหว่านเยว่จริงๆ หรือ" จีลิ่งฉวยจังหวะที่ไม่มีใครระวัง เอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

จีอิ่งเหลือบมองไปยังอีกฝ่าย นัยน์ตาทอประกายไหวเล็กน้อย จีลิ่งกลัวว่าจีอิ่งจะเข้าใจผิด รีบอธิบายว่า "อย่าได้คิดมาก พี่รองแค่อมพ่นออกมาลอยๆ เพียงแต่รู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้แต่เดิมคือการชดเชยให้ตระกูลสิง หากเจ้าไม่ยินยอม สามารถหยิบยกขึ้นมาพูดกับพระบิดาได้"

หากดูจากความโปรดปรานที่ท่านอ๋องเจิ้นมีต่อจีอิ่งแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

"ไม่ต้องหรอก" จีอิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

จีลิ่งรู้ความจึงไม่เอ่ยถึงอีก