กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 313
หกปีต่อมาในฤดูหนาว
ด้านนอกตำหนักบูรพาหิมะโปรยปราย สายลมหนาวพัดโชยจนใบหน้าเจ็บแปลบ หงจือช้อนสายตาขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
หงจือเดินเข้าไป ส่งเสียงเอี๊ยดเปิดประตูออก นางกำนัลตัวน้อยชะโงกศีรษะเข้ามา "พระชายารัชทายาทตรัสว่าวันนี้ในวังมีช่างเชิดหนังตะลุงมาคณะหนึ่ง จึงให้นู๋ปี้มาถามดูว่าองค์หญิงทรงมีพระราชหฤทัยอยากทอดพระเนตรบ้างหรือไม่เพคะ นอกจากนี้ยังมีฮูหยินหลายท่านพาคุณหนูมาเข้าเฝ้าถวายพระพรด้วยเพคะ"
หงจือเหลียวกลับไปมองบนตั่ง องค์หญิงประทับเอนกายอยู่บนตั่งในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งทรงจดจ่ออยู่กับมันอย่างเต็มที่ บางครั้งยามที่เปลือกตาขยับขึ้นเล็กน้อย สายตาก็พาดผ่านตัวหนังสือ ขนตางอนยาวกะพริบไหวเบา ๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่สุกสกาวดั่งดวงดาวเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าอัศจรรย์
"อากาศหนาว ข้าไม่ไปร่วมสนุกด้วยหรอก" องค์หญิงตรัสพลางพลิกหน้ากระดาษ ปลายพระนรกนุ่มนวลราวกับสายน้ำฤดูใบไม้ผลิในเดือนสาม ลอดผ่านก้นบึ้งหัวใจ นุ่มนวลจนผู้คนอดไม่ได้ที่จะคลายหัวคิ้ว "ทูลไปว่าข้าประชวรด้วยลมหนาว ไม่สะดวกออกพบผู้คน"
นางกำนัลตัวน้อยรีบชำเลืองมองหงจือทันที หงจือยิ้มเจื่อน "ไปกราบทูลตามนั้นเถอะ"
"เพคะ"