บทที่ 314

บทที่ 314

คำพูดประโยคหนึ่งทำเอาเฉาซีหน้าแดงก่ำ หันไปค้อนใส่เล่อเยี่ยนแวบหนึ่ง "มีแต่ปากหวาน พูดจาชวนให้คนตายตาหลับแต่ไม่ยอมชดใช้ชีวิต"

"ชมเจ้าก็ยังไม่ถูกด้วยหรือ? ช่างเอาใจยากเสียจริง!"

สองคนทะเลาะเบาะแว้งกันมาสิบสี่ปีแล้ว จิ่นชูพบเห็นจนชินตาเสียจนเอือมระอา ฝ่ายฝูเกอเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ด้านข้างกลับคางเกยโต๊ะ มองดูทั้งสองคนยิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

จนกระทั่งยามเย็น

จั่นว่านหลิงจึงเอ่ยลาจิ่นชู พาลูกชายอย่างฝูเกอเอ๋อร์เตรียมตัวจะเดินทางกลับ ครั้นกลับมาถึงจวนก็พบรถม้าคันหนึ่งจอดเทียบอยู่หน้าประตู เด็กรับใช้ก้าวลงจากรถม้าเอ่ยว่า "องค์หญิง ฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วยมาสองวันแล้ว อยากกราบทูลเชิญพระองค์พาท่านชายน้อยไปเยี่ยมเยียนที่จวนสักคราพะยะค่ะ"

"ฮูหยินผู้เฒ่าป่วยหรือ?"

"น่าจะเป็นเพราะอากาศหนาวจัดจนติดไข้หวัดใหญ่ กินยาอยู่หลายวัน แม้กระทั่งยามนอนละเมอในความฝันก็ยังคงเอ่ยเรียกชื่อท่านชายน้อยอยู่ตลอดเวลา ฮูหยินรองส่งนู๋ไฉมา ขอองค์หญิงโปรดเมตตาอำนวยความสะดวกด้วยเถิดพะยะค่ะ"

จั่นว่านหลิงเหลียวหลังกลับไปมองฝูเกอเอ๋อร์แวบหนึ่ง แล้วทอดถอนใจ "ไปเถอะ"