บทที่ 312

บทที่ 312

จีเฉิงถิงและเจิ้นอ๋องต่างรู้ทันกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด หลังจากจับตัวเสิ่นอวี้มาได้แล้ว จีเฉิงถิงก็เป็นผู้ลงมือสอบสวนด้วยตนเอง ส่วนเจิ้นอ๋องพาซ่างกวนเวยกลับจวน

จีเสวี่ยเหยียนได้ยินว่าบุตรสาวพลัดตกทะเลสาบน้ำแข็ง ขวัญหนีดีฝ่อแทบสิ้นสติ เมื่อเร่งมาถึง ซ่างกวนเวยก็ลมหายใจรวยริน ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ

หมอหลายคนผลัดเวรกันเฝ้ารักษา จนในที่สุดก็ยื้อชีวิตของซ่างกวนเวยไว้ได้ ทว่ากลับมีข่าวร้ายเช่นกัน เนื่องจากซ่างกวนเวยได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง หลังจากฟื้นขึ้นมามีความเป็นไปได้สูงมากที่จะจดจำผู้คนไม่ได้

"ที่ว่าจำผู้คนไม่ได้หมายความว่าอย่างไรกัน?" จีเสวี่ยเหยียนถามด้วยความโกรธเกรี้ยว

หมออึกอักอธิบาย "คุณหนูซ่างกวนสามารถรักษาชีวิตไว้ได้ก็นับว่ายากยิ่งแล้ว ช่วงหลังหากฟื้นตัวได้ดี ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะหายเป็นปกติ"

คำพูดนี้จีเสวี่ยเหยียนไม่ยินดีที่จะฟังเอาเสียเลย บุตรสาวผู้เลอโฉมถูกส่งเข้าสำนักศึกษาเพื่อเรียนรู้กฎระเบียบ เหตุใดครึ่งชีวิตหลังจากนี้จึงต้องกลายเป็นคนโง่เขลาเล่า?