บทที่ 309

บทที่ 309

เมื่อถูกซักไซ้ไล่เลียง จีอิ่งกลับอ้ำอึ้งอธิบายเหตุผลให้กระจ่างไม่ได้ จึงรีบพาจินหลินจากไปอย่างเร่งรีบ จีลั่วลั่วเห็นดังนั้นจึงยิ่งปักใจเชื่อว่าทั้งสองคนต้องมีเรื่องปิดบังอยู่อย่างแน่นอน

"หึ! ไม่ยอมบอกอะไรข้าเลยสักนิด ข้าจะต้องรู้ให้ได้" จีลั่วลั่วไล่ตามไปตลอดทาง

เมื่อเดินผ่านระเบียงทางเดินก็ดักหน้าคนไว้ "อาเล็ก เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว เรื่องรักษาคนตายให้ฟื้นคืนชีพอะไรนั่น..."

ทั้งสองคนเกิดโต้เถียงกันขึ้นที่ใต้ระเบียงทางเดิน ใบหน้าของจีอิ่งแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นกลับเห็นจีลิ่งที่กำลังเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาจากไม่ไกล "พี่รอง!"

จีลิ่งมองมาจากที่ไกล นึกว่าจีลั่วลั่วกำลังรังแกจีอิ่งอีกแล้ว จึงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม "ข้างนอกลมแรง เหตุใดจึงมาทะเลาะกันอยู่ตรงนี้เล่า"

สำหรับอารองผู้นี้ จีลั่วลั่วก็ยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อยเหลือบมองจีอิ่งแวบหนึ่ง ก่อนจะหาข้ออ้างแล้วปลีกตัววิ่งหนีไป

จีอิ่งถอนหายใจโล่งอก

จีลิ่งเลิกคิ้วขึ้น "เด็กนี่ เหตุใดจึงวิ่งเร็วนักเล่า"

"โชคดีที่พี่รองมา มิฉะนั้นข้าก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรแล้ว"