บทที่ 310

บทที่ 310

ท่ามกลางฤดูหนาว ในที่สุดแสงอาทิตย์ก็สาดส่องลงมา เล่อเยี่ยนเป็นเด็กหญิงที่อยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ทว่าถูกหงจือคอยจับตาดูไว้อย่างเข้มงวด เผชิญหน้ากับแววตากะพริบปริบๆ คล้ายอ้อนวอนของเล่อเยี่ยน หงจือกลับหลับตาลงข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความจนใจ "องค์ชายยังทรงเพิ่งหายประชวร ยังถูกความหนาวเหน็บไม่ได้เพคะ ภายหลังยังต้องไปเรียนรู้กฎระเบียบกับแม่นมกงอีก หากไปสาย แม่นมกงย่อมต้องกริ้วและลงโทษคนแน่เพคะ"

ภายใต้การเร่งรัดกำชับของหงจือ เล่อเยี่ยนทำได้เพียงพองลมริมปากแล้วยอมจำนนแต่โดยดี

เมื่อก้าวเดินเข้าไปในหอเชียนซู จีลั่วลั่ว ซ่างกวนอี้ และซ่างกวนเวยต่างก็มาถึงกันหมดแล้ว ไม่เพียงเท่านั้นข้างกายของพวกนางยังมีเด็กหญิงตัวน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน เมื่อลองไถ่ถามดูจึงได้รู้ว่าเป็นเพื่อนร่วมศึกษาเล่าเรียน

ทันทีที่เล่อเยี่ยนปรากฏตัวขึ้น บรรดาเด็กหญิงต่างก็รีบทำความเคารพ "ถวายบังคมองค์ชายเพคะ"

"พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถอะ" เล่อเยี่ยนโบกมือคล้ายอนุญาต

จีลั่วลั่วเหลือบมองเล่อเยี่ยนแวบหนึ่ง นี่นับเป็นไม่กี่ครั้งที่นางได้อยู่ใกล้ชิดกับเล่อเยี่ยนถึงเพียงนี้ เด็กหญิงตัวน้อยสวมผ้าคลุมสีขาว บริเวณคอเสื้อล้อมรอบด้วยขนปุยฟูฟ่อง ใบหน้าขาวเนียนระเรื่อดั่งผลลิ้นจี่ที่ถูกปอกเปลือก ริมฝีปากแดงและจมูกโด่งรั้น ดวงตากลมโตดั่งผืนน้ำระยิบระยับสะท้อนประกายดาวระยิบ

เพิ่งจะมีอายุเพียงเจ็ดขวบปีแต่กลับงดงามถึงเพียงนี้ แล้วในภายภาคหน้าเล่าจะขนาดไหนกัน?