บทที่ 308

บทที่ 308

มาถึงตำหนักบูรพาแล้วได้เห็นจิ่นชู นางทั้งอ่อนหวานสง่างามและงดงามจนหาที่เปรียบไม่ได้ ทว่าเพียงแค่นั่งลงตรงนั้นก็เปี่ยมด้วยความสูงส่งและสง่างาม สวยสะพรึงเหนือสามัญ

"พระชายารัชทายาท" จีลั่วลั่วทำความเคารพ

จิ่นชูยิ้มบางๆ "องค์หญิงลั่วลั่วไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถอะ"

สิ้นเสียงพูดนางกำนัลตัวน้อยด้านนอกก็เข้ามารายงานว่า "พระชายารัชทายาท องค์หญิงทรงประชวรด้วยโรคหวัด เสวยยาแล้วและบรรทมหลับไปแล้วเพคะ"

จีลั่วลั่วได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว "ข้ามานางก็ประชวรแล้วหรือ"

พอคำนี้หลุดออกมา จิ่นชูก็ยิ้มแล้วเอ่ย "เมื่อวานทรงซุกซนเล่นหิมะอยู่ครู่หนึ่ง องค์หญิงลั่วลั่วเข้าใจผิดแล้ว"

นางไม่ได้ถือสาหาความกับจีลั่วลั่ว ส่วนจีลั่วลั่วก็รู้สึกว่าเมื่อครู่ตนพูดตรงจนเกินไป จึงเอ่ยแก้เก้อ "พระชายารัชทายาท ได้ยินมาว่าเล่อเยี่ยนกำลังเรียนกฎระเบียบอยู่เช่นกัน ข้าอยากไปเป็นเพื่อนเล่นกับเล่อเยี่ยน พอดีพวกเราต่างก็เป็นเด็กผู้หญิงเหมือนกัน จะได้สะดวกด้วย"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจิ่นชูจางลงไปเล็กน้อย นางเอ่ยขึ้น "กฎระเบียบที่พวกเจ้าเรียนนั้นไม่เหมือนกัน นางยังเด็กอยู่ อย่าให้ไปรบกวนเจ้าเลย"

"พระชายารัชทายาท ข้าไม่ถือสา อีกอย่างตอนอยู่ที่ตงหยวนข้าก็เคยเรียนกฎระเบียบมาแล้ว การเข้าวังมาเป็นเพียงแค่การทำตามพิธีการเท่านั้นเอง"