บทที่ 307

บทที่ 307

องค์หญิงลั่วลั่วถูกทำโทษให้คุกเข่า ผ่านไปไม่ถึงชั่วยามก็หมดสติไป เมื่อสาวใช้มารายงาน จีอิ่งเพิ่งจะฟื้นคืนสติ รอยฝ่ามือบนดวงหน้าขาวเนียนบวมเป่งจนน่ากลัว กระทั่งดวงตายังหรี่แคบเป็นเส้นตรง เขาเอียงศีรษะมองไปรอบ ๆ ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่ท่านอ๋องแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "พระบิดา?"

"ยังเจ็บอยู่อีกหรือไม่?" ท่านอ๋องเอ่ยถามด้วยความปวดใจ

จีอิ่งยกมือขึ้นแตะใบหน้า พอสัมผัสโดนก็อดสูสูดปากไม่ได้ "ซี๊ด!"

เห็นดังนั้น สีหน้าของท่านอ๋องก็มืดลงเล็กน้อย หันไปสั่งสาวใช้ว่า "คนภายนอก ไปเฝ้าหน้าหอคอยบรรพชน คุกเข่าให้ครบหนึ่งวันถึงจะลุกขึ้นได้!"

"เพคะ!"

จีหยุนเหอเห็นดังนั้นมุมปากก็เผยรอยเยาะเย้ยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับผลลัพธ์นี้แม้แต่น้อย องค์หญิงลั่วลั่วก็เป็นเพียงหลานสาวคนหนึ่ง ท่านอ๋องมีบุตรหลานมากมายเหลือเกิน จะโปรดปรานถ้วนหน้าได้อย่างไร ไฉนเลยจะมาโดดเด่นเอาที่นางกันเล่า?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าจีอิ่ง ที่นี่ไม่มีทางหาผลประโยชน์อันใดกลับไปได้แม้แต่น้อย!

หลังพักฟื้นอยู่หลายวัน อาการบวมบนใบหน้าของจีอิ่งจึงค่อย ๆ ยุบลงจนหายดี เมื่อผลักประตูออกไป ภายนอกยังคงมีหิมะปกคลุมขาวโพลน เกล็ดหิมะปลิวว่อน

จินหลินเอ่ยขึ้นว่า "คุณหนูเล็กถูกทำโทษให้คุกเข่าหนึ่งวันหนึ่งคืน ได้รับความตกใจเล็กน้อย ทั้งยังเป็นหวัด อาละวาดส่งเสียงโวยวายอยู่ในเรือน สาวใช้หลายคนถูกตบตีจนเจ็บตัวไปหมดแล้ว"