บทที่ 306

บทที่ 306

ส่วนอีกสองคนซึ่งเป็นบุตรสาวของจีเสวี่ยเหยียนนั้นสงบเรียบร้อยกว่ามาก พวกนางเอ่ยเรียกท่านตาอย่างว่าง่าย แล้วก็ไม่ยอมเข้ามาตีสนิทอีก วางตัวนอบน้อมหวาดหวั่น

จีเสวี่ยเหยียนเอ่ยอธิบาย "พระบิดา เด็กทั้งสองคนเดินทางมาตลอดทาง จึงมีอาการแพ้อากาศและน้ำอยู่บ้างเจ้าค่ะ"

เจิ้นอ๋องเพียงแค่ปรายสายตามองเด็กทั้งสองคนแวบหนึ่งแล้วโบกมือ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย มอบห่วงทองคำสวมคอหนักอึ้งให้พวกนางคนละวง

ทั้งสามคนเอ่ยขอบคุณ

ยามอาหารเย็น คนทั้งตระกูลนั่งล้อมวงกัน จีลั่วลั่วนั่งอยู่ข้างกายเจิ้นอ๋อง นางช่างฉอดช่างคุยยิ่งนัก ช่างเอาอกเอาใจจนเจิ้นอ๋องแย้มยิ้มตาหยี

จีหยุนเหอเหลือบมองจีเสวี่ยเหยียนที่นั่งอยู่ข้างกายตน "ไม่ได้พบพี่สาวใหญ่นาน เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าพี่สาวใหญ่ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปเลยเล่า"

"มีแต่เจ้าที่ปากหวาน" จีเสวี่ยเหยียนยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากหัวเราะ ก่อนถอนหายใจ "จวนอ๋องเจิ้นยังคงเป็นสถานที่ที่ข้าเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ภายหลังไปอยู่ตระกูลตงหยวน บางครั้งก็ยังคงนึกถึงเมืองหลวงอยู่บ้าง"