บทที่ 305

บทที่ 305

จีลิ่งเลิกคิ้วยาวขึ้นข้างหนึ่งแล้วมองไปทางจีอิ่ง "องค์หญิงเล่อเยี่ยนยังอายุน้อยเกินไปสักหน่อย อีกทั้งยังเป็นแก้วตาดวงใจขององค์รัชทายาทและพระชายารัชทายาท คงจะไม่ยอมตกลงเป็นแน่"

จีอิ่งยักไหล่แสดงท่าทีไม่ใส่ใจ ยื่นนิ้วไปสะกิดขาของจีลิ่งแล้วเอ่ยด้วยความกังวลว่า "พี่รอง ขาของท่านเมื่อไหร่จะหายเสียที แต่ก่อนพี่รองยังเคยพาข้าไปล่าสัตว์ที่เขาหลังจวนเลยนะ ยามหิมะแรกโปรยปรายเช่นนี้เหมาะกับการล่าสัตว์ที่สุด"

คำพูดประโยคนี้ดึงความทรงจำของจีลิ่งให้กลับมาอีกครั้ง เขาก้มลงมองขาทั้งสองข้าง สีหน้าดำมืดลงในพริบตาแฝงความหงุดหงิดอยู่หลายส่วน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

นัยน์ตากลิ้งกลอกวูบหนึ่งพลันนึกถึงเรื่องขึ้นมาได้ บุตรสาวสายเอกของจีเสวี่ยเหยียนปีนี้ก็อายุเก้าขวบแล้ว นอกจากนี้บุตรสาวสายเอกของจีถางก็อายุสิบสองขวบแล้ว หลานสาวทั้งสองคนนี้ล้วนโตกว่าเล่อเยี่ยน เล่อเยี่ยนไปสมรสผูกไมตรีได้ เหตุใดเด็กสองคนนี้จะไปไม่ได้เล่า

จีลิ่งคว้าแขนของจีอิ่งไว้ จีอิ่งรู้สึกเจ็บจนอุทานออกมา "พี่รอง ข้าเจ็บ!"

เขารีบปล่อยมือทันทีแล้วกล่าวว่า "หากองค์หญิงเล่อเยี่ยนไปสมรสผูกไมตรีจริงๆ ย่อมส่งผลดีต่อเฉาซีอย่างยิ่ง ในภายหน้าหากมีแคว้นต้าชิ่งคอยหนุนหลังเฉาซี แล้วเจ้าจะเอาอะไรไปแย่งชิง"