บทที่ 304

บทที่ 304

เห็นว่าถานซื่อโมโหจนเลือดขึ้นหน้า รุกไล่ทีละก้าวโดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าฝางก็ยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ นางกุมหน้าอกแน่นพลางชี้หน้าถานซื่อด้วยความโกรธ "เจ้า..."

อ้ำอึ้งอยู่ครึ่งค่อนวันก็กล่าวคำอื่นไม่ออกอีก

ฝางซื่อร้อนใจ นางประคองฮูหยินผู้เฒ่าไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฉินซื่อ "เรื่องในตอนนั้นเจ้าเองก็มีส่วนเอี่ยวด้วย หากเรื่องนี้เอิกเกริกใหญ่โตจนกระทั่งไม่ส่งผลกระทบต่อจิ้นอวี๋ แล้วตัวเจ้าเล่า จะยังสามารถรักษาตัวให้รอดปลอดภัยได้หรือ เป็นเพราะอยากทำให้มารดาโกรธจนตายใช่หรือไม่ถึงจะพอใจ"

ฉินซื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังจะล้มลงไปจริง ๆ แววตาไหววิกเล็กน้อย นางกำลังจะเอ่ยปากทว่ากลับถูกสาวใช้เบื้องหลังดึงแขนเสื้อเอาไว้

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินซื่อจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ลงชื่อในหนังสือหย่าเสีย รีบพาแม่สามีกลับไปหาท่านหมอเถอะ เหตุใดต้องมาวุ่นวายไม่เลิกราอยู่ที่นี่อีก"

"น้องสาว!" ฝางซื่อปรี่เข้ามาใช้มือกระแทกแขนของฉินซื่ออย่างแรง "เจ้านี่มันคนอกตัญญูไร้หัวใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมามารดาใส่ใจเจ้ามากแค่ไหน เจ้าทำลายบุตรสาวตระกูลฝางของข้าคนหนึ่งไปแล้ว ตอนนี้แม้กระทั่งมารดาบังเกิดเกล้าก็ยังไม่สนใจอีกหรือ"

"ไปส่งข่าวให้บุตรชายคนโตภรรยาเอกตระกูลฝางเสีย ให้เขามารับคนกลับไป" ถานซื่อเอ่ยสั่งสาวใช้