กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 303
ฝางซื่อปวดใจจนไม่ยอมแพ้ นางปักใจเชื่อว่าถานซื่อแค่ขู่เท่านั้น ไม่กล้าไปแจ้งทางการจริงๆ จึงเอ่ยขึ้นว่า "หากรักษาเด็กไว้ไม่ได้ เหลือลมหายใจให้อวี้อินสักนิดก็ยังดี พวกเราพาตัวกลับไปเลี้ยงที่จวนเองเถอะเจ้าค่ะ"
เพี๊ยะ!
ฮูหยินผู้เฒ่าฝางไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฟาดฝ่ามือลงไปอีกฉาด "เจ้ายังจะทำให้ตระกูลฝางพินาศไม่พออีกหรือ บ้านไหนจะเลี้ยงตัวหายนะเช่นนี้ไหว"
ฝางซื่อถูกตบจนแก้มแดงก่ำ มุมปากแตกยับเยิน นางมองฮูหยินผู้เฒ่าฝางด้วยความตื่นตระหนกขีดสุด ก่อนจะตั้งสติได้ในเวลาอันรวดเร็ว
นางยังมีบุตรชายอยู่ข้างกาย หากฝางอวี้อินกลับไป เกิดมีเรื่องราวลมพัดหญ้าไหวขึ้นมา ย่อมต้องพลอยทำให้บุตรชายต้องเดือดร้อนไปด้วยอย่างแน่นอน
ระหว่างบุตรชายกับบุตรสาว นางย่อมต้องเลือกบุตรชายอย่างไม่ต้องสงสัย
ฝางซื่อมองไปยังถานซื่อด้วยแววตาตัดพ้อ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของนาง!
ไม่มาเร็วไม่มาช้า ไฉนต้องมาในเวลานี้ด้วยเล่า
ส่วนฝางอวี้อินที่อยู่บนเตียง แม้จะถูกอุดปากเอาไว้ แต่สองหูย่อมได้ยินเสียงของผู้คนที่อยู่ด้านนอกอย่างชัดเจน พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันอยู่หลังฉากกั้นว่าควรจะจัดการนางอย่างไรดี