บทที่ 301

บทที่ 301

ฝางอวี้อินเจ็บท้องใกล้คลอด นางใช้มือจับท้องแล้วคร่ำครวญไม่หยุด พยายามเอื้อมมือไปคว้าชายกระโปรงของฉินซื่อ ทว่ากลับถูกฉินซื่อสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย

"ท่าน... ท่านป้า?"

ฉินซื่อมองดูด้วยความเย็นชา ใบหน้าดิ่งลึกลงจนถึงก้นบึ้ง มองไปยังฝางอวี้อินคล้ายกับอาบยาพิษเหน็บหนาวไว้ชั้นหนึ่ง

หากเป็นผู้อื่นหักหลังนาง โกรธก็คือโกรธ ฉีกหน้าแล้วเลิกคบหากันไปเสียก็สิ้นเรื่อง

แต่กลับเป็นฝางอวี้อิน ที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจจนสามารถพาตัวกลับมายังตระกูลฉินได้ เพื่อการนี้จึงล่วงเกินผู้คนไปมากมาย รู้ดีว่าตนติดค้างฝางอวี้อิน จึงตามใจอีกฝ่ายทุกวิถีทาง ผ่านไปสักสิบปีแปดปีหากเจอเรื่องทำนองนี้ ฉินซื่ออาจจะยังพอหลับตาข้างลืมตาข้างได้

ความยากลำบากในการใช้ชีวิตเป็นม่าย นางผ่านจุดนั้นมาแล้วย่อมเข้าใจดี

ทว่าความจริงกลับตบหน้าฉินซื่อเข้าฉาดใหญ่

ตบเสียจนนางตั้งตัวไม่ทัน

เบื้องล่างของฝางอวี้อินมีเลือดไหลออกมา เจ็บปวดจนใบหน้าซีดเผือดและมีเหงื่อกาฬท่วมตัว ดิ้นรนอยู่บนพรม สาวใช้เห็นเข้าจึงกระซิบว่า "ฮูหยินน้อยท่านนี้กำลังจะคลอดแล้ว"