บทที่ 298

บทที่ 298

ยามบ่ายแสงแดดสาดส่องจ้า ริมหูแว่วเสียงจักจั่นร้องระงมเป็นระยะ จั่นฟ่านอวี่กำลังถ่ายทอดวิชาอยู่ด้านหน้า เฉาซีนั่งฟังอย่างเชื่อฟังด้วยใบหน้าตั้งอกตั้งใจ

ความคิดของจีอิ่งล่องลอยไปไกลเสียแล้ว

เนิ่นนานผ่านไป จั่นฟ่านอวี่จึงวางหนังสือในมือลง "วันนี้พอแค่นี้ก่อน หากพวกเจ้าสองคนมีสิ่งใดไม่เข้าใจ สามารถถามได้ตลอดเวลา"

จีอิ่งดึงสติกลับมาแล้วส่ายหน้า เฉาซีก็ส่ายหน้าเช่นกัน จั่นฟ่านอวี่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแล้วชี้ไปยังห้องข้าง ๆ "ข้าอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง"

กล่าวจบก็ถอยออกไป

ไม่นานนักเล่อเยี่ยนก็มาถึง ในปากเคี้ยวตุงพึมพำพูดอะไรไม่ค่อยได้ศัพท์ สองมือยังถือห่อเล็กห่อใหญ่เดินเซมาทางนี้ เมื่อเดินผ่านจีอิ่ง เขารีบยื่นมือเข้าไปประคองไว้ทันที และฉวยโอกาสรับห่อผ้าในมือของนางมาถือไว้

"เหตุใดจึงมาคนเดียวเล่า" จีอิ่งเอ่ยถาม

เล่อเยี่ยนสำลักอยู่ครึ่งค่อนวัน ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก จีอิ่งรอจนนางยืนมั่นคงดีแล้ว จึงหันไปรินน้ำชาหนึ่งจอกยื่นใส่มือของนาง

นางรับน้ำชาจากมือเขาแล้วดื่มอั๊ก ๆ ไปเสียค่อนจอกจึงกลืนลงคอได้สำเร็จ เล่อเยี่ยนยกคิ้วขึ้นกล่าวว่า "นี่เป็นฝีมือพ่อครัวคนใหม่ในวัง รสชาติยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าตั้งใจเอามาส่งให้พวกเจ้า หากปล่อยให้เย็นจะไม่อร่อยเอาได้"