บทที่ 296

บทที่ 296

เสิ่นอวี้หวาเติบโตมาจนป่านนี้ไม่เคยต้องทนทุกข์ยากลำบากอันใด จู่ๆ ก็ถูกส่งตัวเข้าวัง จนถึงตอนนี้สมองทั้งดวงยังคงมึนงงสับสน

ถูกทรมานอยู่สามวัน นางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

จีอิ่งทอดถอนหายใจ ส่งสายตาให้กับองครักษ์คนหนึ่ง องครักษ์ก้าวเข้าไปขวางแม่นมที่ติดตามมาเบื้องหลัง พร้อมกับเอ่ยอันใดออกไปก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แม่นมผู้นั้นจึงยอมถอยตัวออกไปอย่างรู้ความ

เมื่อรอบกายไร้ผู้คน จีอิ่งจึงมองเสิ่นอวี้หวาด้วยแววตาไร้เดียงสา "พี่เปี่ยวเม่ยอวี้หวา มิใช่ว่าข้าไม่ยอมช่วยเหลือท่าน เพียงแต่ข้าตัวคนเดียวไร้พละกำลัง ทั้งยังรู้ว่าท่านถูกใส่ร้ายป้ายสี"

คำว่าน้องสาวอวี้หวาจากปากเขาทำให้หยาดน้ำตาของเสิ่นอวี้หวาแทบจะร่วงหล่นลงมา นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งขึ้นไปอีก จีอิ่งเอ่ยต่อว่า "ก่อนที่ท่านอาจะสิ้นใจได้ฝากถ้อยคำไว้ให้กับน้องสาวอวี้หวา"

เสิ่นอวี้หวาเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง "ท่านแม่มีถ้อยคำฝากไว้ให้ข้าหรือ"

ก่อนที่องค์หญิงฉางจูจะถูกนำตัวไปรับโทษทัณฑ์ได้พูดคุยกับจีอิ่งอยู่สองสามประโยค จากตอนแรกที่ไม่ยอมรับสารภาพ กลับกลายเป็นยอมรับผิดไว้แต่เพียงผู้เดียวทั้งหมด นางจึงเชื่อสนิทใจโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย