บทที่ 292

บทที่ 292

ฮูหยินจั่นหาได้คาดหวังว่าฉินซื่อจะมาไม่ ต่อให้แสร้งทำเป็นป่วย ก็ยังดีกว่าพาฝางอวี้อินไปวัดวาอาราม นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว อนาคตยังไม่รู้เลยว่า..."

จั่นว่านหลิงส่ายหน้า พลางเอื้อมมือไปกุมมือของฮูหยินจั่นไว้ "ท่านแม่ ตอนนี้ลูกมีฝูเกอเอ๋อร์แล้ว เรื่องภายหน้าทุกอย่างล้วนราบรื่น ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นไร ลูกก็จะไม่กล่าวโทษท่านแม่อย่างเด็ดขาดเจ้าค่ะ"

ต่อให้ฮูหยินจั่นจะไม่เป็นผู้ตัดสินใจแทนตน จั่นว่านหลิงก็ไม่มีทางอดทนอดกลั้นต่อไปได้อีก นางทอดสายตาไปยังฝูเกอเอ๋อร์ที่กำลังนอนหลับพริ้มอยู่ในเปล ดวงหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งมารดาผู้เปี่ยมด้วยเมตตา

ยามสายัณห์

ตระกูลฉินเชิญท่านหมอมาตรวจอาการ ถานซื่อยืนอยู่ตรงระเบียงมองดูท่านหมอเดินเข้าเดินออก นางขมวดคิ้วมุ่น หัวใจร้อนรนดั่งถูกแผดเผาอยู่ในกระทะน้ำมัน

"รีบ เร็วเข้า ส่งคนไปส่งข่าวให้ฮูหยิน รีบให้ฮูหยินกลับมาโดยเร็ว" ถานซื่อกำชับสั่งการ

สาวใช้รับคำแล้วรีบเร่งไปจัดการ

นายท่านรองได้ยินข่าวก็รีบเร่งรุดมา เมื่อเข้าไปในห้องอยู่ครู่หนึ่งก็เดินออกมา สีหน้าหม่นหมองหดหู่หันไปเอ่ยกับภรรยา "เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?"

ถานซื่อเล่าเรื่องราวให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน "พอท่านแม่เห็นเด็กคนนั้นเข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที ละม้ายคล้ายคลึงกับจิ่นอวี๋ราวกับพิมพ์เดียวกัน"