บทที่ 291

บทที่ 291

เฉาซีและเล่อเยี่ยนกวาดสายตามองไปยังฝูเกอเอ๋อร์ที่นอนอยู่ในผ้าอ้อมห่อตัวพร้อมกัน ฮูหยินจั่นเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "เด็กคนนี้น่าจะรู้ว่าองค์น้อยและองค์หญิงเสด็จมา ถึงได้ยอมลืมตาขึ้นมาเชียวเพคะ"

"ฝูเกอเอ๋อร์?" ฮูหยินผู้เฒ่าฉินริมฝีปากสั่นเทา หันไปมองทางถานซื่อ "ตะ... เมื่อครู่องค์น้อยตรัสว่ากระไรนะ"

เมื่อครู่ตอนที่ถานซื่อเห็นเด็กน้อย ลางสังหรณ์บางอย่างก็ผุดขึ้นในใจเงียบ ๆ พลันได้ยินคำพูดของเฉาซีเข้า ความมั่นใจจึงยิ่งเพิ่มเป็นเท่าทวี "เมื่อครู่องค์น้อยทรงเอ่ยเรียกน้องชายเพคะ พระชายารัชทายาทก็ตรัสว่าเป็นน้องชายเช่นกัน ท่านแม่ หลิงเอ๋อร์ไม่ได้ให้กำเนิดคุณหนูเพคะ แต่เป็น... เป็นคุณชายต่างหาก"

ถานซื่อกวาดสายตามองไปรอบด้าน วันนี้ตระกูลจั่นจัดงานเลี้ยงขึ้น ยิ่งใหญ่เกรียงไกรยิ่งนัก นางถึงได้เพิ่งได้สติกลับคืนมา

"จะต้องเข้าใจผิดเป็นแน่ ชัดเจนว่าเป็นคุณหนูแท้ ๆ ไฉนถึงกลายเป็นคุณชายไปได้เล่า" ฮูหยินผู้เฒ่าฝางสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ หันไปมองทางฮูหยินจั่น "ฮูหยินจั่น ให้กำเนิดคุณหนูก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอันใด ในตระกูลฝางเด็กผู้หญิงก็คือแก้วตาดวงใจเช่นกัน หากเป็นคำเท็จ ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกเปิดโปงอยู่ดี ไฉนต้องทำเช่นนี้ด้วยเล่า"