บทที่ 284

บทที่ 284

เซิ่งจิ่นชูเลิกคิ้วขึ้นยิ้ม ๆ ส่งสัญญาณกวักมือเรียกเสิ่นอวี้หวา เสิ่นอวี้หวาหาได้มีความขลาดกลัวไม่ นางก้าวเดินเข้าไปหาเซิ่งจิ่นชูอย่างสง่างามผึ่งผาย เอ่ยยิ้มหวาน "อวี้หวาคารวะพระชายารัชทายาทเพคะ"

"ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว?"

"แปดปีเพคะ"

เซิ่งจิ่นชูร้องอ๋อขึ้น "เจ้าได้รับการเลี้ยงดูจากมารดาเป็นอย่างดี เป็นเด็กที่รู้ความยิ่งนัก"

สิ้นคำพูดเสิ่นอวี้หวาก็พาดผ่านความลำพองใจบนใบหน้า "ข้าเป็นบุตรสาวสายเอกเพียงคนเดียวของท่านแม่ ในร่างกายยังไหลเวียนโลหิตของพระบิดา ย่อมไม่ด้อยกว่าผู้ใดอยู่แล้ว"

ในปีนั้นองค์หญิงฉางจูมีจุดประสงค์อภิเษกสมรสผูกไมตรีกับอ๋องโจวแห่งต้าชิ่ง เล่ากันว่ายังเป็นอ๋องโจวที่เสด็จมาสู่ขอถึงเป่ยเหลียงด้วยพระองค์เองอีกด้วย

ยามออกเรือนสินเดิมเจ้าสาวสิบลี้ไพศาล สร้างความอิจฉาริษยาแก่ผู้คนยิ่งนัก

เพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานองค์หญิงฉางจูก็ตั้งครรภ์ ให้กำเนิดบุตรชายสองคนและบุตรสาวหนึ่งคน ทุก ๆ ปีกลับยังส่งสินค้าพื้นเมืองของต้าชิ่งกลับมาให้ทางเป่ยเหลียงอยู่เสมอ

ปีนี้ไม่รู้ด้วยเหตุใดจึงส่งจดหมายติดต่อกันหลายฉบับ อ้างเหตุผลว่าอาลัยอาวรณ์บ้านเกิด ยืนกรานว่าอย่างไรก็ต้องกลับมาให้ได้