บทที่ 283

บทที่ 283

จีอิ่งเม้มริมฝีปากนิ่งเงียบ ในดวงตากระจ่างใสฉายแววหวาดผวาไม่มั่นคง ใบหน้าขาวผ่องราดหยกแดงระเรื่อขึ้นมาจนดูผิดปกติ ท่านอ๋องยื่นมือไปอังหน้าผาก "เหตุใดจึงตัวร้อนเช่นนี้!"

หมอหลวงรุดก้าวเข้ามาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา เอ่ยเสียงสั่น "ท่านอ๋องน้อยรับลมหนาวจนไข้ขึ้น หากดื่มยาขับเหงื่อสักหน่อยแล้วคอยดูแลอย่างใกล้ชิดก็จะค่อย ๆ ดีขึ้น ท่านอ๋องโปรดวางใจ"

ท่านอ๋องหน้าตาถมึงทึง "ดูแลให้ดี ท่านอ๋องน้อยห้ามเป็นอันเป็นขาด เข้าใจหรือไม่!"

"พะยะค่ะ!"

จีอิ่งล้มป่วยหลับใหลไปจนฟ้าดินมืดมัวไม่รู้เหนือรู้ใต้ โดยไม่รู้เลยว่าภายนอกนั้นเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นนานแล้ว องค์หญิงฉางจูเสด็จมาเยือนด้วยตนเองเพราะต้องการพบหน้าจีอิ่ง แต่กลับถูกท่านอ๋องปฏิเสธไล่กลับไปทั้งหมด

สีหน้าขององค์หญิงฉางจูเจื่อนลง ทว่านางก็ยังรักษาท่าทีเอ่ยขอขมาอย่างยิ่งยวด

ทว่าท่านอ๋องกลับเฉยชามาโดยตลอด

หลังจากถูกปฏิเสธติดต่อกันหลายครั้งเข้า องค์หญิงฉางจูจึงเริ่มมีโทสะ "เป็นเพราะถือดีว่ามีท่านอ๋องน้อยอยู่ข้างกาย แท้จริงแล้วกลับไม่ไว้หน้าเปิ่นกงเลยสักนิด!"

นางไม่ได้กลับมาเมืองหลวงเสียตั้งนาน เพื่อแสดงออกถึงความสนิทสนมที่มีต่อจวนอ๋อง แม้แต่วังหลวงนางก็ยังไม่ยอมเสด็จไป