บทที่ 285

บทที่ 285

ระหว่างทางกลับสู่ตำหนักบูรพา เฉาซีได้ยินข่าวว่าเล่อเยี่ยนถูกตบ จึงรีบเร่งรุดมาด้วยความโกรธเคือง ทว่าพอยามเห็นรอยฝ่ามือก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "นังเสิ่นอวี้หวาผู้นั้นกล้าดีอย่างไรถึงกล้ารังแกน้องสาว ข้าจะไปเอาชีวิตมัน"

"เอาล่ะ เรื่องนี้ยุติเพียงเท่านี้ เจ้าอย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย" จิ่นชูรั้งเฉาซีเอาไว้

เฉาซีโกรธจนดวงตาแดงก่ำ

องค์หญิงเล่อเยี่ยนรีบฉีกยิ้มกว้าง "บาดแผลของข้าดูน่ากลัว แท้จริงแล้วไม่เจ็บเลยสักนิด พี่รองท่านวางใจเถอะ พระมารดาตบลงไปครานั้นก็หนักหน่วงไม่น้อย บาดแผลของเสิ่นอวี้หวาหนักหนากว่าข้าเสียอีก"

เพื่อเป็นการชดเชยให้แก่องค์หญิงเล่อเยี่ยน จีเฉิงถิงจึงมีพระราชโองการแต่งตั้งฐานะองค์หญิงให้แก่เสด็จนางทันที

ทั่วทั้งท้องพระโรงไม่มีผู้ใดทักท้วงคัดค้าน

กลับเป็นองค์หญิงฉางจูที่หอบความอับอายพาเสิ่นอวี้หวาถอยกลับไป ระหว่างทางเสิ่นอวี้หวาย่อมรู้ตัวว่าตนเองทำผิดพลาด หดคอราวกับนกกระทาและไม่ปริปากพูดจาแม้แต่คำเดียว

องค์หญิงฉางจูถลึงตาใส่เสิ่นอวี้หวาแวบหนึ่ง "เปิ่นกงเคยเตือนเจ้าแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ต้าชิ่ง ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เจ้ากระทำการตามอำเภอใจ วันนี้ชื่อเสียงของเจ้าพินาศย่อยยับ จวนอ๋องเจิ้นและตำหนักบูรพาไม่มีผู้ใดต้องการตัวเจ้า ในดินแดนเป่ยเหลียง เจ้าแทบจะหาตระกูลสามีไม่ได้แล้ว"

คำพูดรุนแรงถึงเพียงนี้ ทำให้เสิ่นอวี้หวาหวาดกลัวจนร้องไห้โฮออกมา "มะ...มารดา ลูกเป็นฝ่ายโกรธจนหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ไม่ได้ตั้งใจเพคะ"