บทที่ 275

บทที่ 275

พริบตาเดียวก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนสิบสอง หิมะโปรยปรายขาวโพลน ตำหนักบูรพาถูกห่อหุ้มไว้ด้วยชั้นสีเงินยวง ตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนฟ้าสาง เฉาซีก็ถูกจีเฉิงถิงดึงตัวลุกขึ้นมาจากเตียง แล้วพาไปฝึกวิทยายุทธ

เฉาซีขยี้ตาที่สะลึมสะลือ ไม่เอ่ยปากโวยวาย หมัดซ้ายขวาออกอาวุธอย่างตั้งใจ พร้อมกับฝึกตั้งท่าม้า

จิ่นชูที่ยังนอนอยู่บนเตียงพลันหมดความง่วงงุน เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นความขาวโพลนพร่ามัวรางๆ จึงร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ "หิมะตกแล้วหรือ"

"เพคะ เมื่อคืนช่วงดึกจู่ๆ ก็มีหิมะตกหนักลงมาเพคะ" เฟยซวงคอยปรนนิบัติสวมเสื้อผ้าให้จิ่นชู ภายในห้องจุดเต็งใต้พื้นเอาไว้ ความอบอุ่นพัดโชยเข้ามา ปะทะใบหน้าช่างนุ่มนวลสบายยิ่งนัก

จิ่นชูจูงมือเล่อเยี่ยนมาทานมื้อเช้า เล่อเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองนางพลันกล่าวว่า "พระมารดา หม่อมฉันได้ยินพวกคนในวังพูดกันว่าท่านอาเล็กป่วย ไม่ได้เข้าวังมาหลายวันแล้วเพคะ"

ท่านอาเล็กที่ว่าก็คือจีอิ่งนั่นเอง

จิ่นชูเลิกคิ้วขึ้นมองไปยังเฟยซวง เฟยซวงพยักหน้ารับ "มีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ เพคะ ข้างนอกต่างเล่าลือกันว่าท่านอ๋องน้อยประชวรหนักจนลุกจากเตียงไม่ไหวแล้วเพคะ"

"ยังเป็นผงดอกท้ออีกหรือ"

"เรื่องนี้มิใช่เพคะ"