บทที่ 263

บทที่ 263

ราตรีเยือกเย็นลงทุกที

เสียงด่าทอและเสียงร้องไห้ของตระกูลฝางยังคงไม่หยุดหย่อน ฮูหยินฝางมองดูบุตรชายและบุตรสาวที่ต้องมาพลอยตกที่นั่งลำบากเพราะฉินซื่อ จึงไม่มีสีหน้าดีๆ ให้แก่นางเลยแม้แต่น้อย

"บุตรสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ที่นี่คือตระกูลฝาง มิใช่บ้านของเจ้า คนมาพาตัวนางกลับตระกูลฉินไปซะ" ยามนี้ฮูหยินฝางเห็นหน้าฉินซื่อทีไรก็รู้สึกคันฟันด้วยความโกรธแค้น ไม่อยากแม้แต่จะเสวนาด้วย

หญิงรับใช้สูงวัยสองคนที่ส่งฉินซื่อมาเอ่ยขึ้น "ฮูหยินฝาง ฮูหยินผู้เฒ่าของบ้านเรากล่าวไว้ว่า ฮูหยินใหญ่เป็นบุตรสาวตระกูลฝาง ยามที่ฮูหยินผู้เฒ่าฝางล้มป่วยจึงควรอยู่ปรนนิบัติรับใช้ข้างกาย ยังไม่อนุญาตให้ฮูหยินใหญ่กลับตระกูลฉินชั่วคราวเจ้าค่ะ"

สีหน้าของฉินซื่อฉายแววความอัปยศอดสูชั่วขณะ อายุอานามปานนี้แล้ว ยังต้องถูกผลักไสไปมาราวกับสิ่งของ ช่าง... ฉินซื่อแทบอยากจะเป็นลมล้มพับไปให้พ้นตรงนั้น

ฮูหยินฝางอัดอั้นตันใจ ครั้นจะไล่คนให้พ้นไปก็ทำไม่ได้ ครั้นจะให้อยู่ใต้สายตาก็ไม่สบอารมณ์ ตัดสินใจสะบัดก้นเดินหนีไปเสียดื้อๆ

หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองหันมามองฉินซื่อ "ฮูหยินใหญ่ ฝั่งตระกูลฉินก็ยุ่งเหยิงยิ่งนัก ไม่อาจปลีกตัวมาดูแลท่านได้ ท่านพักผ่อนอยู่ที่ตระกูลฝางให้ดีเถิดเจ้าค่ะ"

กล่าวจบ หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองก็หมุนตัวจากไป

ฉินซื่อทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ น้ำตาแทบจะแห้งเหือด ทนรับความอัปยศอดสูในตระกูลฝางจนสิ้นซาก นางกัดฟันแน่นฝืนอดทนไว้