บทที่ 262

บทที่ 262

ฉินจิ่นอวี๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง ปลดเปลือกตาลงโดยไม่เอ่ยวาจา อ่านอารมณ์ไม่ออก ฉินซื่อเอนกายพิงหัวเตียงใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกเอาไว้ นางไม่กล้าบอกว่าเจ็บปวดเพียงใด เพียงแต่ขมวดคิ้วแน่นและทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ต่อให้ฉินฟางอวี๋จะเกลี้ยกล่อมอย่างไร สายตาของฉินซื่อก็ไม่ยอมละไปจากร่างของฉินจิ่นอวี๋เลยแม้แต่น้อย

"ท่านแม่..."

ท้ายที่สุดแล้วฉินฟางอวี๋ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่ากลับถูกฉินจิ่นอวี๋ขัดขึ้นเสียก่อน "น้องสาว!"

ฉินฟางอวี๋มองพี่ชายด้วยความไม่เข้าใจ

นางไม่เข้าใจเลยว่า ในยามใกล้ลาจากเช่นนี้ เหตุใดพี่ชายจึงไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ที่จวนตระกูลจั่นให้มากกว่านี้เล่า

"สุขภาพของท่านแม่ไม่สู้ดี อย่าได้ไปกระตุ้นนางเลย" ฉินจิ่นอวี๋นั่งนิ่งดั่งขุนเขา "วันนี้พี่จะไม่ไปไหนทั้งสิ้น"

"พี่ใหญ่?"

"พอได้แล้ว!" ฉินซื่อตบลงบนหลังมือของฉินฟางอวี๋ "พี่ชายของเจ้ากว่าจะนั่งพักผ่อนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขามีความกตัญญูเช่นนี้อยู่เป็นเพื่อนแม่ เหตุใดเจ้ายังไล่เขาให้ออกไปข้างนอกอีกเล่า"