บทที่ 261

บทที่ 261

ฉินซื่อยังคงมีความดื้อรั้นอยู่บ้าง เพียงแต่เกรงใจว่าฉินจิ่นอวี๋ยังอยู่ตรงนั้น จึงไม่กล้าซักถามมากความนัก นางพยักเพยิดพายไปทางขนม

"ท่านแม่ ตอนนี้หลิงเอ๋อร์ร่างกายไม่สู้ดี กินได้ไม่มากเท่าไรหรอกขอรับ ไว้รอวันหน้ายังมีโอกาสอีกตั้งมากมายค่อยกินใหม่ก็ยังได้" ฉินจิ่นอวี๋เอ่ยเตือน

ฉินซื่อเอ่ยขึ้นว่า "อุตส่าห์ตั้งใจทำทั้งที ลองชิมสักคำหน่อยจะเป็นไรไป"

ยังไม่ทันที่ฉินจิ่นอวี๋จะทันได้เอ่ยอันใด จั่นว่านหลิงก็หยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ดเข้าปาก สีหน้าสงบราบเรียบเช่นเดิม ครั้นเห็นดังนั้นฉินซื่อจึงค่อยสงบปากคำลง แล้วเอ่ยกำชับว่า "เจ้าร่างกายบอบบางอย่าได้คิดมากอันใด ตั้งหน้าตั้งตาพักผ่อนให้ดี วันหน้าหากว่างเมื่อใดแม่ค่อยมาเยี่ยมเจ้าใหม่นะ"

"เจ้าค่ะ!" จั่นว่านหลิงพยักหน้ารับด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย

ก่อนที่ฉินซื่อจะจากไป ฝ่าเท้าเกิดอาการเซเล็กน้อย ร่างกายโคลงเคลงคล้ายจะล้มลงไปให้ได้ นางคว้าแขนของฉินจิ่นอวี๋เอาไว้แน่น "จิ่นอวี๋ แม่รู้สึกแน่นหน้าอกพิกล"

"ลูกจะไปส่งท่านแม่เองขอรับ"

"ดีเช่นกัน"

สองแม่ลูกค่อยๆ เดินห่างออกไปจนลับตา