บทที่ 260

บทที่ 260

ใต้ชายคาพลันมีเสียงสาวใช้นำเรื่องสนุกนอกเมืองหลวงมาเล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงออกรสออกชาติเป็นระยะ เสียงหัวเราะคิกคักดังไม่ขาดสาย ฮูหยินจั่นยืนมองภาพนี้อยู่ตรงระเบียง ชวนให้รู้สึกคล้ายอยู่ในความฝัน

เบื้องหลังมีฉินจิ่นอวี๋ยืนอยู่

"แม่ยาย" ฉินจิ่นอวี๋เอ่ยคล้ายจะพูดแต่ก็หยุด

ฮูหยินจั่นเลิกคิ้วยาวขึ้น เอ่ยว่า "เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าผู้ใดคือผู้ที่วางแผนเล่นงานหลิงเอ๋อร์"

ฉินจิ่นอวี๋มีสีหน้ามึนงง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "แปดส่วนเป็นจวนอ๋องเจิ้นที่ทำไปเพื่อยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจั่นกับตระกูลฉินขอรับ"

นอกเหนือจากนี้เขาก็ไม่ได้ล่วงเกินผู้ใด ทั้งผู้อื่นก็ไม่มีความจำเป็นต้องวางแผนเล่นงานตระกูลฉิน อีกทั้งยังไม่มีความอาจหาญถึงเพียงนั้น

ฮูหยินจั่นแค่นเสียงเยาะ "เป็นเพราะดอกท้อเน่าเฟะที่เจ้าเป็นคนก่อขึ้นต่างหากเล่า"

เกรงว่าเพราะบุตรสาวเคยผ่านด่านเคราะห์ความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ฮูหยินจั่นจึงไม่ได้เกรงใจฉินจิ่นอวี๋เหมือนในอดีตอีก ทว่ากลับแสดงท่าทีของผู้อาวุโสออกมามากกว่า "คุณหนูสี่ผู้นั้นเคยพบหน้าเจ้าจริงๆ ทั้งยังเคยได้รับการช่วยเหลือจากเจ้า นางลึกซึ้งในความรู้สึกถึงเพียงนั้น ยอมลงทุนลงแรงวางแผนเล่นงานตระกูลฉิน ทั้งยังไม่ยินยอมเป็นอนุและไม่ยอมก้มหัวให้หลิงเอ๋อร์ นางจึงได้ใช้วิธีการชั่วช้าเช่นนี้"

บนใบหน้าของฉินจิ่นอวี๋ปรากฏแววละอายใจ เขาลดสายตาลงต่ำพร้อมกับกำหมัดแน่น