บทที่ 257

บทที่ 257

จวิ้นจู่หยุนเหอโน้มตัวลงเล็กน้อย ปลายเรียวนิ้วแตะเบา ๆ ลงบนคางของคุณหนูสี่ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้กุมความได้เปรียบไว้ทั้งหมดในกำมือ

บีบบังคับให้คุณหนูสี่จำต้องแหงนเงยหน้าขึ้น คุณหนูสี่สีหน้าตื่นตระหนก "พ... พี่รอง หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูพระบิดา พระบิดาจะต้องไม่ยกโทษให้ข้าแน่"

"แต่หากเจ้าไม่ทำเช่นนี้ คนที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูก็จะหิ้วปีกเจ้าไปอยู่ดี น้องสี่ เจ้าก็เป็นสายเลือดของพระบิดา แล้วพระบิดาจะทำอะไรเจ้าได้จริงๆ หรือ?" จวิ้นจู่หยุนเหอจู่ ๆ ก็ปล่อยมือ ถอยหลังไปสองก้าว สีหน้าเรียบเฉย ทรุดกายลงนั่ง "ชายารองหลิ่วทรยศหักหลังมารดา อาศัยความสาวเข้าหาพระบิดาจนได้ดิบได้ดี นางทั้งต่ำช้าและไร้ยางอาย เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับนาง จะได้รับผลประโยชน์อันใดเล่า?"

สีหน้าของคุณหนูสี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ต่อให้โชคดีทำสำเร็จ วางอุบายใส่ร้ายข้ากับพระมารดา คิดว่าพี่ชายทั้งสองคนกับพี่สาวใหญ่จะยอมปล่อยเจ้าไปง่ายๆ หรือ?" จวิ้นจู่หยุนเหอส่ายหน้า รู้สึกขบขันยิ่งนัก มองการกระทำของคุณหนูสี่ทะลุปรุโปร่งราวกับตนเป็นผู้เหนือกว่า

พระชายาอ๋องเจิ้นที่อยู่ด้านข้างก็ทำตัวเป็นผู้ชมเรื่องสนุก คอยจิบชาอยู่เป็นระยะ

จวิ้นจู่หยุนเหอเห็นคุณหนูสี่นิ่งเงียบไม่ยอมเอ่ยปากเสียที สีหน้าก็เริ่มฉายแววความรำคาญใจขึ้นทีละน้อย พอดีกับที่สาวใช้เข้ามารายงานว่าชายารองหลิ่วกลับมาแล้ว

"คนเล่า?"

"ชายารองหลิ่วบอกว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนเพคะ" สาวใช้กล่าว