กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 255
จนกระทั่งข้ารับใช้จากในวังที่มาอัญเชิญราชโองการกลับไปแล้ว ฉินจิ่นอวี๋จึงลุกขึ้นยืน หมุนตัวหันไปมองฉินซื่อ ฉินซื่อเอามือปิดหน้าเริ่มไห้อย่างหนัก นางไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดเรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันแท้ ๆ
"จิ่นอวี๋..." ฉินซื่อดึงรั้งแขนเสื้อของฉินจิ่นอวี๋ไว้ "เจ้าจงรักภักดีต่อฝ่าบาทถึงเพียงนี้ เหตุใดฝ่าบาทถึงตัดใจเนรเทศเจ้าไปซีกวน ดินแดนทุรกันดารและหนาวเหน็บถึงเพียงนั้นได้"
"จิ่นอวี๋ เจ้าไปอ้อนวอนขอให้ฝ่าบาททรงถอนคำสั่งเถิดนะ"
ฉินซื่อลนลานไปหมดแล้ว
ฉินจิ่นอวี๋ส่ายหน้า "ฝ่าบาททรงต้องการข้า ข้าไหนเลยจะกล้าทรยศความหวังดีของฝ่าบาท"
"หากไม่มีราชโองการก็ห้ามกลับเมืองหลวง แล้วเมื่อใดข้าถึงจะได้เจอหน้าเจ้าสักครั้งเล่า" เมื่อฉินซื่อต้องยอมรับความจริงข้อนี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มนึกตัดพ้อองค์รัชทายาท
ฉินจิ่นอวี๋กลับเอ่ยว่า "ยามนั้นฝ่าบาทยังประทับอยู่ที่ซีกวนได้ถึงสามปี ตัวข้ามิได้สูงศักดิ์ไปกว่าองค์รัชทายาท เหตุใดจะอยู่ไม่ได้"
"แต่..." ฉินซื่ออ้ำอึ้งพูดไม่ออก