บทที่ 253

บทที่ 253

ระเบียงทางเดินคนทั้งสองสนทนากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่เนิ่นนาน ด้านนอกมีข่าวว่าองค์รัชทายาทเสด็จมาแล้ว ฮูหยินจั่นปัดคิ้วเรียวยาวขึ้นและเห็นจีเฉิงถิงสาวเท้าก้าวเข้ามาตามคาด

"ฝ่าบาท" ฮูหยินจั่นกล่าว

จีเฉิงถิงยืนอยู่ข้างกายจิ่นชู สีหน้าฉายแววกังวล "อาการเป็นอย่างไรบ้าง"

"ต้องขอบคุณพระชายารัชทายาทที่เสด็จมาทันเวลา หนี้แค้นครั้งนี้ตระกูลจั่นจะจดจำไว้ในใจ" ฮูหยินจั่นจนถึงตอนนี้ยามนึกถึงร่างกายยังคงสั่นเทา ไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์หลังจากนั้นเลยแม้แต่น้อย

จีเฉิงถิงกุมมือของจิ่นชูไว้แน่น "ฮูหยินขาดเหลือสิ่งใดให้คนเข้าไปนำในวังได้"

"เจ้าค่ะ" สิ่งที่ฮูหยินจั่นรู้สึกไม่นึกเสียใจเลยสักนิดในชีวิตนี้คือเมื่อครั้งองค์รัชทายาททรงพระเยาว์ นางดื้อรั้นเอาแต่ใจ ฝ่าฝืนเสียงคัดค้านทั้งหมดพาองค์รัชทายาทกลับมายังจวน ไม่สนคำขู่ของใครหน้าไหนและคอยหนุนหลังให้องค์รัชทายาท

ยามนี้ได้รับการดูแลจากพระชายาและองค์รัชทายาทไม่น้อย ในใจฮูหยินจั่นพลอยมีความภาคภูมิใจขึ้นมาเล็กน้อย กำลังคิดอยู่เช่นนั้นทางโน้นก็มีข่าวว่าฉินจิ่นอวี๋มาถึงแล้วเช่นกัน