บทที่ 252

บทที่ 252

แม่นมหวางถูกทุบตีจนเสียชีวิต ร่างกายอาบโชกไปด้วยเลือดและมีเลือดไหลออกทางทวารทั้งเจ็ด ถูกวางทิ้งไว้เบื้องหน้าของคนหลายคนทันที สีหน้าของพวกนางซีดเผือดลงครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายต่างถอยร่นไปด้านหลังสั่นเทา

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "พูด! แท้จริงแล้วมันเรื่องอะไรกัน!"

เมื่อเห็นว่าคนหลายคนไม่ยอมเอ่ยปาก ฮูหยินผู้เฒ่าฉินจึงสั่งให้จับตัวมัดไว้บนม้านั่งยาวโดยพลันและกล่าวอย่างเหี้ยมเกรียม "ผู้ใดไม่ยอมรับสารภาพ โบยจนตายคาที่!"

"มารดา?" ฉินซื่อสติหลุดกระเจิง รู้สึกเพียงว่าฮูหยินผู้เฒ่าโหดเหี้ยมเกินไปนัก คิดจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม ทว่ากลับเห็นฉินจิ่นอวี๋สวมสีหน้ามืดมน และทั่วทั้งร่างก็แผ่จิตสังหารพุ่งพล่านออกมาเช่นกัน

เพียงชั่วพริบตาเดียวคนสองคนก็ถูกโบยจนตายคาที่

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินเอ่ยขึ้น "พวกเจ้าเองก็ไม่ต้องคิดเสี่ยงโชค ในเมื่อจับตัวพวกเจ้ามัดมา ย่อมต้องมีร่องรอยเบาะแสแล้ว หากพวกเจ้าไม่ยอมปริปาก คนที่ต้องพลอยได้รับความเดือดร้อนก็คือครอบครัวของพวกเจ้า สู้ยอมรับสารภาพตามความจริงเสียยังจะดีกว่า เผื่อว่าเห็นแก่ที่พวกเจ้าหลงผิดไปชั่วขณะ อาจจะผ่อนผันการลงทัณฑ์ให้"

ยามที่เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าฉินกริ้วขึ้นมาจริงๆ บรรดาบ่าวรับจ้างหลายคนก็ตื่นตระหนก หนึ่งในนั้นหันไปทางฉินซื่อแล้วร้องขอ "ฮูหยินช่วยบ่าวด้วยเถอะเจ้าค่ะ!"

ฉินซื่อได้ยินดังนั้นจึงเบิกตากว้าง "มาหาข้าทำไมกัน?"