บทที่ 236

บทที่ 236

โทสะของชายาอ๋องเจิ้นไม่อาจอดกลั้นไว้อีกต่อไป พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางสะบัดเท้าก้าวตรงไปยังเรือนหลิงหลงทันที

ยามนี้ประตูเรือนเปิดกว้าง บ่าวรับใช้ทั้งชายหญิงนับสิบคนเดินเข้าออกกันขวักไขว่

"หยุดมือนะ!" ชายาอ๋องเจิ้นตวาดก้อง

เหล่าบ่าวไพร่ต่างหยุดการกระทำในมือลงทันที แล้วหันมาทำความเคารพชายาอ๋องเจิ้น

ชายาอ๋องเจิ้นมองเรือนที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตบรรจงจนเต็มไปด้วยหีบใบใหญ่ รู้สึกแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก นางพุ่งพรวดเข้าไปข้างใน กวาดสายตามองรอบหนึ่งจนกระทั่งเห็นเจิ้นอ๋องยืนอยู่ภายในห้อง

"ท่านอ๋องเพื่อความเห็นแก่ตัวเพียงชั่ววูบ ถึงกับไม่ต้องการแม้กระทั่งหน้าตาแล้วหรือเพคะ" โทสะพุ่งพล่านขึ้นสู่ขั้วหัวใจ ชายาอ๋องเจิ้นเอ่ยด่าทอเจิ้นอ๋องสาดเสียเทเสีย

คนเบื้องล่างที่ได้ยินต่างพากันอยากจะยกมือขึ้นปิดหู

หว่างคิ้วของเจิ้นอ๋องขมวดมุ่น รอบกายแผ่ไอเย็นเยียบเข้มข้น แววตากวาดมองชายาอ๋องเจิ้นด้วยความคมกริบและรำคาญใจถึงขีดสุด

แววตาอำมหิตเพียงชั่วพริบตา ทำเอาชายาอ๋องเจิ้นได้สติกลับคืนมาทันที นางกลืนน้ำลายลงคอแล้วถอยหลังไปสองก้าว "เรือนหลิงหลงนี้เก็บไว้ให้เหิงเอ๋อร์ จะยกให้งานไม่ได้นะเพคะ"