บทที่ 237

บทที่ 237

ระหว่างทางเดินกลับเรือน หลิ่วลิ่วบังเอิญพบเข้ากับคุณหนูสี่ นางสวมชุดกระโปรงยาวสีเรียบยืนอยู่ใต้ระเบียง ยื่นเรียวนิ้วเรียวงามดั่งหยกหยอกล้ออยู่กับดอกบัวที่เพิ่งเด็ดมาสดๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันกลับมามองหลิ่วลิ่ว พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ "ท่านชายารองหลิ่ว"

น้ำเสียงนั้นผันแปรเอื้อนเอ่ยหลายตลบ ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนสติหลุดลอย

หลิ่วลิ่วฟังแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้

หากพูดถึงรูปโฉมแล้ว หลิ่วลิ่วเชื่อมั่นมาโดยตลอดว่าตนเองงดงามชวนมอง ทว่าเมื่อเทียบกับคุณหนูสี่ผู้น้องที่อยู่เบื้องหน้า กลับยังขาดกลิ่นอายยั่วยวนอยู่อีกหลายส่วน

เด็กสาวตรงหน้าอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนาง ทว่าทั่วทั้งเรือนร่างกลับมีกลิ่นอายความเย้ายวนที่กำเนิดขึ้นมาเองตามธรรมชาติ จนทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองซ้ำอีกหลายครา

"เจ้า..." สมัยเด็กหลิ่วลิ่วก็เคยไปจวนอ๋องเจิ้นอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังเคยเล่นคลุกคลีกับบรรดาบุตรชายบุตรสาวสายเอกมากที่สุด จึงเคยพบหน้าคุณหนูสี่อยู่บ้างสองสามครั้ง

ทว่าคุณหนูสี่ในตอนนั้นระมัดระวังตัวแจ หลบอยู่ด้านหลังของท่านพี่ใหญ่ ไม่เคยแย่งชิงหรือไขว่คว้าสิ่งใด ร่างกายดูห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวามาโดยตลอด ต่อให้เงยหน้าขึ้นแววตาก็ยังคงเลื่อนลอย หน้าผากไว้ผมหน้าม้าหนาเตอะ กระทั่งสาวใช้ข้างกายท่านพี่ใหญ่ยังดูงดงามกว่านางเสียด้วยซ้ำ

หลิ่วลิ่วไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าบุตรสาวสายรองในวันนั้นจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นสภาพเช่นนี้ในปัจจุบัน นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน ปรากฏว่ารอบกายไม่มีผู้ใดอยู่เลย