บทที่ 235

บทที่ 235

จวิ้นจู่หยุนเหอจ้องมองฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วที่พาหลิ่วลิ่วเดินจากไปด้วยสีหน้ามึนงง นางอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยเตรียมเส้นทางชีวิตเบื้องหลังเอาไว้ให้หลิ่วลิ่วแท้ ๆ

หากไร้ซึ่งความช่วยเหลือจากนาง แล้วสตรีที่ชื่อเสียงเสียหายแถมยังไร้สินสอดเช่นนี้จะไปหาที่พึ่งพิงที่ดีอันใดได้อีก?

"เสด็จพ่อ" จวิ้นจู่หยุนเหอเอ่ยด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "หรือว่าสตรีทั้งสามคนนี้น้องเปี่ยวเม่ยจะไม่พอใจเลยสักคน นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่ลูกจะสรรหามาได้ในขอบเขตความสามารถแล้วนะเพคะ หากน้องเปี่ยวเม่ยยังไม่เจียมตัวคิดจะอาลัยอาวรณ์ตระกูลจั่นอยู่อีก..."

เมื่อคำว่าไม่เจียมตัวหลุดออกจากปาก เจิ้นอ๋องก็หันไปถลึงมองจวิ้นจู่หยุนเหอทันที "เจ้าเด็กไม่รักดี เอ่ยวาจาเช่นไรกัน!"

"เรื่องที่ตระกูลหลิ่วจัดงานเลี้ยงแล้วตกน้ำมิใช่ความผิดของนางเสียหน่อย ยังไม่รีบไปขอขมาหลิ่วลิ่วอีก!" เจิ้นอ๋องตวาดกร้าวด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ

จวิ้นจู่หยุนเหอรู้สึกอึ้งงันไปชั่วขณะ

เหตุใดเสด็จพ่อจึงหันไปเข้าข้างหลิ่วลิ่วเล่า?

ทั้งที่นางตั้งอกตั้งใจทำเพื่อจวนอ๋องเจิ้นแท้ ๆ ในเมื่อตระกูลจั่นไม่ยินรับ นางก็ใช้กลอุบายจนหมดสิ้นแล้ว จะให้บังคับฝืนใจกันได้อย่างไร?

"เจ้ากลับไปก่อน!" เจิ้นอ๋องเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ