บทที่ 234

บทที่ 234

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ฮูหยินจั่นดับตะเกียงเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ทั้งยังไม่อนุญาตให้บ่าวไพร่เดินเพ่นพ่านด้านนอก สั่งเพียงให้ปิดประตูหน้าต่างให้แน่นหนาและเพิ่มความระแวดระวังขึ้น

ฟ้าสว่างไม่ทันไรข้างห้องก็มีความเคลื่อนไหวเสียแล้ว

"เมื่อครู่นู๋ปี้เห็นท่านอ๋องรีบร้อนลงจากเขาเจ้าค่ะ"

วานนี้ตอนที่เจิ้นอ๋องมาถึงก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว จึงพักค้างคืนที่อารามแห่งหนึ่ง เดิมทีเตรียมจะออกเดินทางในช่วงสายของวันนี้

ฮูหยินจั่นยิ้มมุมปาก "พวกเราก็พ้นเคราะห์เสียที วันนี้ย่อมกลับกันได้แล้ว"

ส่วนตระกูลหลิ่วจะจัดการอย่างไรนางหาได้ใส่ใจไม่ หลังฟ้าสว่างกราบลาเจ้าอาวาสแล้วนางก็กลับถึงเมืองหลวง จั่นฟ่านอวี่มารับด้วยตนเองที่หน้าประตู

"เจ้ามาได้อย่างไร?"

สิ้นเสียงพูดก็มีศีรษะเล็ก ๆ โผล่ออกมาจากด้านหลังของจั่นฟ่านอวี่ จะเป็นใครไปได้นอกจากเฉาซี?