บทที่ 233

บทที่ 233

หลิ่วลิ่วยังมองเห็นภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเจนนัก ค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นในวินาทีที่นางเห็นเจิ้นอ๋อง นางกำหมัดแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลอง

ด้านหนึ่งรู้สึกว่าตนเองถูกหยามเกียรติ อีกด้านหนึ่งคือความขุ่นเคือง

มีเพลิงโทสะสายหนึ่งพุ่งตรงขึ้นสู่เบื้องบน

ตอนอยู่ที่ตงหยวนนางเห็นได้ชัดว่าเป็นหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถ ผู้คนพากันมาสู่ขอนางราวกับปลาคาร์พข้ามแม่น้ำ ทว่าพอมาถึงเมืองหลวง กลับเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์

ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องมาถูกรังเกียจเดียดฉันท์

หลิ่วลิ่วเองก็ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างพิถีพิถันจากตระกูลหลิ่ว รูปโฉมและความสามารถล้วนเป็นเลิศเป็นหนึ่งในใต้หล้า ในเนื้อตัวย่อมมีความเย่อหยิ่งถือดีอยู่สายหนึ่ง ตอนนี้กลับมาถูกเลือกนู่นเลือกนี่ นางรู้สึกคับแค้นใจยิ่งนักในอก

"คุณหนูหก" สาวใช้เอ่ยเร่ง

หลิ่วลิ่วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าขาวเนียนดั่งเครื่องกระเบื้อง แล้วจู่ ๆ ก็เข้าใจความหมายในคำพูดของฮูหยินจั่นเมื่อครู่ทันที

นางพลันยิ้มออกมาเล็กน้อย "ไปกันเถอะ"