บทที่ 230

บทที่ 230

จีอิ่งยืนอยู่บนท้องพระโรงและได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้อย่างชัดเจน เขาขยำหมัดแน่น รู้สึกข้องใจเหลือเกินว่าเรื่องความรู้สึกนั้นย่อมต้องมาจากใจที่พึงใจกันทั้งสองฝ่าย

เรื่องช่วยคน คนผู้นั้นก็ทำด้วยใจบริสุทธิ์ไร้เห็นแก่ตัว เหตุใดจึงต้องมาถูกรบเร้าไม่เลิกราด้วยเล่า

บนท้องพระโรง จีเฉิงถิงเหลือบสายตาไปทางเฉาซีแวบหนึ่ง

เฉาซีขยับก้าวไปข้างหน้า ยืดอกกล่าว "ข้าเห็นว่าท่านอ๋องน้อยกล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก คุณชายจั่นช่วยคนไว้แท้ ๆ กลับต้องมาถูกรบเร้า ทั้งยังพูดจาเรื่องรับชายาร่วมสามี ได้เคยถามความสมัครใจของคุณชายจั่นแล้วหรือยัง? กฎตระกูลจั่นไม่อนุญาตให้มีอนุภรรยา หากจะบีบให้ตระกูลจั่นถอนหมั้นแล้วเปลี่ยนมาแต่งกับคุณหนูหลิ่ว ทำลายวาสนาคู่ครองลงสด ๆ เช่นนี้ ไม่ใช่การสร้างบาปหรอกหรือ"

ดวงตาของจีอิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที หันไปมองทางเฉาซี