บทที่ 231

บทที่ 231

"จา... เฉาซี..." จีอิ่งยื่นมือออกไปดึงชายเสื้อของเฉาซีเบา ๆ พร้อมกับส่ายหน้า "ห้ามไร้มารยาทและแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อท่านราชครูไท่ฟู่เด็ดขาด"

อารมณ์ของเฉาซีสงบลงทันที เขามองอีกฝ่ายด้วยแววตาจริงจัง "เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่"

สายตาของจีอิ่งตกลงบนตัวบทความ อักษรที่เรียงรายแน่นขนัดล้วนกล่าวถึงเนื้อหาที่เขาไม่เคยร่ำเรียนมาก่อน หลายคำต่อให้ดูแล้วก็ยังไม่เข้าใจความหมาย

ทว่าเขากลับพยักหน้าอย่างหนักแน่น "เฉาซี ข้าเชื่อใจเจ้าแน่นอนอยู่แล้ว"

เดิมทีเฉาซีก็เป็นคนเฉลียวฉลาด หัวไวเข้าใจง่าย ทั้งยังไม่คิดจะโกหก เพียงแต่เขาต้องการเกลี้ยกล่อมเฉาซีไม่ให้ไปมีปากเสียงกับราชครูไท่ฟู่ผู้รับใช้สามแผ่นดิน

หากแพร่งพรายออกไปจนเสียชื่อเสียงเรื่องการไม่เคารพผู้อาวุโสคงไม่ดีแน่

"ท่านอ๋องน้อยไม่ต้องเกลี้ยกล่อม ข้า... ข้าจะทดสอบดูใหม่อีกรอบ" ราชครูไท่ฟู่หนวดกระดิกด้วยความโมโห หยิบบทความที่ลึกซึ้งยากจะเข้าใจขึ้นมาใหม่อีกฉบับ แล้วอธิบายอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง

กระทั่งราชครูไท่ฟู่หยุดพูด

เฉาซีเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "กล่าวจบแล้วหรือ"