บทที่ 229

บทที่ 229

มีเพียงประตูกั้นขวางอยู่ ฮูหยินจั่นจึงยืนหยัดทนรออยู่บริเวณระเบียงทางเดินอย่างอดทน

"ท่านป้าจั่น" หลิ่วลิ่วเอ่ยทักทายผู้มาเยือนด้วยความประหลาดใจ ราวกับตั้งตัวไม่ทัน รีบสาวเท้าเข้ามาต้อนรับพร้อมกับยื่นมือหมายจะพยุงอีกฝ่าย ทว่าฮูหยินจั่นกลับสะบัดแขนเสื้อหลบอย่างแนบเนียน พร้อมกับเผยสีหน้ากังวลใจออกมาเล็กน้อย "ได้ยินมาว่าฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วย อาการหนักหนาหรือไม่"

"ท่านย่าอายุมากแล้ว หลายปีมานี้ร่างกายลุ่มๆ ดอนๆ มาโดยตลอด ครั้งนี้เพราะเรื่องของข้าอีก ทำให้ท่านโมโหจนธาตุไฟเข้าแทรก..." หลิ่วลิ่วตาแดงก่ำ เม้มริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงสั่นเครือ "หากรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นเช่นนี้ สู้ยอมอยู่ที่ตงหยวนเสียยังดีกว่า"

หากยังอยู่ตงหยวน ผู้อาวุโสที่มีอาวุโสสูงสุดในตระกูลหลิ่วรุ่นนี้ก็คือฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่ว ฮูหยินผู้เฒ่าของสายตระกูลหลักก็จากไปเสียตั้งแต่เนิ่นๆ ในตงหยวนนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วได้รับความเคารพยำเกรงเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าพอมาถึงเมืองหลวง กลับกลายเป็นว่าความสำคัญลดลงไปเสียดื้อๆ

ฮูหยินจั่นแสร้งทำเป็นฟังไม่ออกถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ เอ่ยปลอบโยนว่า "มาถึงแล้วก็มาแล้ว ไฉนต้องใส่ใจเรื่องในอดีตเล่า ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเรื่องตรงหน้าต่างหาก"