บทที่ 222

บทที่ 222

ตลอดช่วงบ่าย

จีอิ่งราวกับลืมความกดดันทั้งปวงไปสิ้น กลับคืนสู่ความไร้เดียงสาตามวัยของเด็กอีกครั้ง นั่งพูดคุยหัวเราะสังสรรค์สารทุกข์สุกดิบกับเฉาซีอย่างเพลิดเพลิน

ไม่มีความร้อนรนและชิงดีชิงเด่นของผู้เป็นคู่แข่ง

มีเพียงความไร้กังวลระหว่างเด็กด้วยกันเท่านั้น

ฉางอวี๋มองดูจีอิ่งที่หัวเราะออกมาอย่างลืมตัวจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ แล้ว เขาจึงอดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปกระซิบเตือน "ท่านอ๋องน้อย เวลาไม่นานแล้ว พวกเราควรกลับกันได้แล้วพะยะค่ะ"

สิ้นคำพูด สีหน้าของจีอิ่งก็สลดลงทันควัน ส่งสายตาตัดพ้อเหลือบมองฉางอวี๋

ฉางอวี๋หดคอหนีด้วยความจนใจเต็มประดา

เฉาซีใช้มือข้างหนึ่งเท้าขอบอ่างเลี้ยงปลา อีกมือยังคงกำอาหารปลาเอาไว้ หันหน้ากลับมามองจีอิ่ง "เจ้าสามารถเข้าวังได้ทุกวัน หากยามว่างไม่มีอะไรทำก็มาหาข้าที่ตำหนักบูรพาได้นะ"