บทที่ 221

บทที่ 221

รถม้าโคลงเคลงมุ่งหน้าสู่วังหลวง ชางอู๋นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของจีอิ่ง คอยสังเกตสีหน้าครุ่นคิดของอีกฝ่าย แล้วสรรหาวิธีพูดคุยหยอกล้อเพื่อให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้น

จีอิ่งกระตุกมุมปาก เขากระชับม่านขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นพ่อค้าแม่ขายกำลังร้องเร่ขายของ ผู้คนเดินข้ามไปมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

"ผู้ที่เหมาะสมจะนั่งตรงตำแหน่งนั้นที่สุดก็คือองค์รัชทายาทต่างหาก" จีอิ่งพึมพำ "หากไม่ใช่เพราะองค์รัชทายาท เป่ยเหลียงคงแตกแยกเป็นเสี่ยง ๆ ไปนานแล้ว"

"ท่านอ๋องน้อย?"

"องค์รัชทายาททรงอดทนมาหลายปี ทรงคำนึงถึงส่วนรวม ทั้งภายในและภายนอกล้วนเป็นที่ประจักษ์ หากไม่ใช่เพราะมีเรื่องให้ต้องทรงพะวง พระบิดาก็ไม่ใช่คู่มือขององค์รัชทายาทเช่นกัน"

คำพูดนี้ทำให้ชางอู๋ตกใจจนไถลจากที่นั่งลงไปคุกเข่ากับพื้น "ท่านอ๋องน้อย คำพูดเช่นนี้ท่านจะพูดส่งเดชอีกไม่ได้แล้วนะพะยะค่ะ หากเล็ดลอดเข้าพระหูของท่านอ๋องเข้าล่ะก็ พระองค์จะต้องทรงกริ้วเป็นแน่"

มิใช่แค่ทรงกริ้วเท่านั้น