บทที่ 220

บทที่ 220

คำพูดของเจิ้นอ๋องก้องอยู่ในหูเนิ่นนาน จนกระทั่งคนเดินจากไปไกลแล้วผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ ชายาอ๋องเจิ้นรีบส่งคนไปตามจวิ้นจู่หยุนเหอมา

ไม่นานเมื่อคนมาถึง จวิ้นจู่หยุนเหอก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "อิ่งเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

"โดนกระตุ้นเล็กน้อย พ่อของเจ้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ชั่วคราวไม่มีอะไรร้ายแรง" ชายาอ๋องเจิ้นคลึงหว่างคิ้ว ถอนหายใจยาว "พ่อของเจ้าต่อว่าข้าว่าบีบบังคับอิ่งเอ๋อร์จนเกินไป..."

"เสด็จแม่ อิ่งเอ๋อร์ในวันหน้าต้องได้เป็นฮ่องเต้ การขัดเกลาเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้จะนับเป็นอะไรได้ คนข้างกายเขาต่างหากที่สมควรถูกสั่งสอนให้หนักหนา หม่อมฉันได้ยินมาว่าตอนที่เฉาซีอายุยังน้อยก็ถูกองค์รัชทายาทพาไปปราบโจร มีการฆ่าฟันกันมากมายในสถานที่จริง เฉาซีก็เคยร้องไห้ด้วยเช่นกัน แต่พอเจอสักครั้งสองครั้ง ความกล้าหาญก็ฝึกฝนจนเจนจัดแล้ว เสด็จแม่คิดว่าเหตุใดตอนที่เฉาซีเผชิญหน้ากับขุนนางบุ๋นบู๊จึงไม่สะดุ้งสะเทือนเลยเล่า เพคะ"