บทที่ 219

บทที่ 219

ยามดึกผู้คนจากจวนอ๋องเจิ้นมาขอร้องให้เชิญหมอหลวง

ข่าวนี้ทำให้จิ่นชูตื่นตระหนก ภายในห้องจุดเทียนสว่างไสว เฟยซวงหยิบผ้าคลุมผืนหนึ่งมาห่มให้จิ่นชู "พระชายารัชทายาท พระชายาอ๋องเจิ้นส่งคนมาอยากทูลขอตัวยาตัวหนึ่งเพคะ"

จิ่นชูประหลาดใจ "นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

"เป็นท่านอ๋องน้อยที่กำเริบโรคหัวใจขึ้นมากลางดึก จู่ๆ ก็หมดสติไป เหล่าหมอหลวงต่างจนปัญญา มีเพียงหมอหลวงจางที่เขียนใบยารักษาขึ้นมาได้ ทว่าขาดตัวยาปิงถังเสวี่ยปั่วเพคะ"

ปิงถังเสวี่ยปั่วเป็นสิ่งที่นางบังเอิญพบเข้าเมื่อหลายปีก่อนตอนอยู่ซีกวน มันมีสรรพคุณรักษาอาการใจสั่นได้จริง ทว่าหายากยิ่งและยากจะพบพาน

จิ่นชูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ท่านอ๋องน้อยอาการสาหัสเพียงใด?"

เฟยซวงพยักหน้า "นู๋ปี้ไปถามหมอหลวงมาแล้วเพคะ ท่านอ๋องน้อยแทบไม่เคยล้มป่วยด้วยโรคนี้ ครั้งนี้เกิดโทสะครั้งใหญ่ ว่ากันว่าเป็นเพราะพระชายาไม่พอใจชั่วขณะจึงลงโทษอาจารย์ของท่านอ๋องน้อย จนเกิดการโต้เถียงกับพระชายาอ๋องเจิ้น จึงทำให้อาการกำเริบเพคะ"

"ไปหยิบยามาเถอะ"