บทที่ 218

บทที่ 218

"จวิ้นจู่หยุนเหอ!" ชายาอ๋องเจิ้นรีบดึงแขนเสื้อของบุตรสาวคนเล็ก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ห้ามพูดจาเหลวไหลนะ เจ้าพระบิดาและองค์รัชทายาททรงมีสัญญาบัณฑิต เจ้าอย่าได้คาดเดาพระสิริโฉมหรือพระอุปนิสัยขององค์รัชทายาทตามอำเภอใจ"

ทุกคนต่างก็รู้เรื่องสัญญาบัณฑิตนี้ดี ไม่มีผู้ใดอยากทำลายความสมดุลที่อยู่บนผิวเผิน แล้วต้องตกเป็นเป้าให้ผู้คนประณามหยามเหยียด ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงยังคงรักษามารยาทต่อกันไว้อย่างกลมเกลียวเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าในใจของชายาอ๋องเจิ้นจะเห็นพ้องกับความคิดของบุตรสาว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอกนางย่อมไม่มีทางเอ่ยถึงมันอย่างส่งเดช จวิ้นจู่หยุนเหอฮึดฮัดกระแทกเท้าด้วยความไม่ยินยอม

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วและหลิ่วลิ่วรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง ทั้งสองคนแทบอยากจะหดตัวให้เล็กลง ทำตัวราวกับว่าตนไม่มีตัวตนอยู่ ณ ที่นั้นเสียได้ยิ่งดี พอเห็นบรรยากาศผ่อนคลายลงมาบ้างแล้วจึงรีบกระแอมไอเบาๆ แล้วหาข้ออ้างปลีกตัวจากไปอย่างรวดเร็ว