บทที่ 217

บทที่ 217

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วยืนอยู่กลางลานเรือนจะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่เชิง สีหน้าปรากฏแววเก้อเขิน ไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไรดี

เด็กรับใช้ด้านข้างเอ่ยขึ้น "พระชายา ฮูหยินผู้เฒ่าหลิ่วพาคุณหนูหกมาแล้วพะยะค่ะ"

อันที่จริงชายาอ๋องเจิ้นมองเห็นคนทั้งสองตั้งแต่ไกลแล้ว แต่ทว่านับว่าโชคร้าย วันนี้อารมณ์ของนางไม่ค่อยสู้ดีนัก นางจึงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ยามนี้ระบายความโทสะจนพอใจแล้ว อีกฝ่ายยังเป็นถึงท่านน้าแท้ ๆ ของเจิ้นอ๋อง ชายาอ๋องเจิ้นจึงยอมโน้มตัวนั่ง สั่งให้สาวใช้เก็บกวาดเศษซากภายในห้องให้เรียบร้อย และเอ่ยปากให้คนยกน้ำชาเชิญคนทั้งสองเข้ามา

"พระชายา" หลิ่วลิ่วเดินเข้ามาทำความเคารพ

ชายาอ๋องเจิ้นฝืนปั้นรอยยิ้มออกมา "อาการของลิ่วเอ๋อร์ดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง"