บทที่ 201

บทที่ 201

ภายในคุกหลวง

ฉีอวี่อานนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหญ้า ทุกวันจะมีผู้คุมมาเฆี่ยนตี นับครั้งไม่ถ้วนว่าโดนไปกี่แส้ ร่างกายทั่วทั้งร่างไม่มีที่ใดสมบูรณ์

ความทรงจำในห้วงคำนึงคล้ายภาพฉายย้อนกลับ

เขามองเห็นเด็กสาวนางหนึ่งหมอบอยู่บนกองฟาง ร่างกายสั่นสะเทือน แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังมองมาที่เขา ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยเลือด ทั้งหวาดกลัวและพรั่นพรึง

ยามเงยหน้าขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มองเห็นเงาร่างสีอ่อนยืนอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาเบิกกว้าง ใบหน้าอันงดงามยั่วยวนของจิ่นชูค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นในครรลองสายตา

"จิ่น... จิ่นชู..."

จิ่นชูเลิกคิ้วเรียวขึ้น