บทที่ 178

บทที่ 178

จีเฉิงถิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบไม่ช้า สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ทุกคนในตระกูลมู่หรง โดยเฉพาะมู่หรงจือจวิน สีหน้าของนางซีดเผือด ยิ่งประกอบเข้ากับรอยฝ่ามือเด่นชัดบนใบหน้าแล้ว ยิ่งดูแดงสลับขาว ชวนให้รู้สึกน่าขันอยู่ไม่น้อย

"ฝ่าบาท!" มู่หรงจือจวินร้องเรียกด้วยความร้อนรน

จีเฉิงถิงลุกขึ้นยืนทันที สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนกวาดผ่านร่างของมู่หรงจือจวิน ก่อนจะตกลงบนร่างของท่านผู้เฒ่ามู่หรง แววตาที่ล้ำลึกทำให้ท่านผู้เฒ่ามู่หรงรู้สึกสันหลังวาบ

"เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ" จีเฉิงถิงยกมือขึ้นกวักเรียกเด็กทั้งสองคน เด็กทั้งสองวิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามาใกล้ มือหนึ่งจับไว้ข้างหนึ่ง "ไป"

เฉาซีและเล่อเยี่ยนเดินตามหลังมาอย่างว่าง่าย

คณะจากตำหนักบูรพาอยู่ดื่มชาไม่ทันถึงหนึ่งถ้วยชาก็จากไป

ท่านผู้เฒ่ามู่หรงเอามือกุมหน้าอกขึ้นลง เห็นได้ชัดว่าถูกความโกรธเล่นงานจนไม่น้อย มู่หรงจือจวินขอบตาแดงก่ำ ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล "องค์รัชทายาทต้องทรงตั้งใจทำเป็นแน่"

"ตอนเด็กเห็นว่าเป็นเด็กที่ว่าง่ายถึงเพียงนั้น เหตุใดพออภิเษกแล้วนิสัยถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แม้แต่ญาติทางฝั่งมารดาก็ไม่ยอมรับแล้วหรือ" มู่หรงโจวซื่อก็ถอนหายใจเช่นกัน

ท่านผู้เฒ่ามู่หรงโบกมือให้บ่าวรับใช้ทั้งหมดถอยออกไป ก่อนจะมองไปยังมู่หรงจือจวิน "ท่าทีขององค์รัชทายาทพวกเจ้าก็เห็นแล้ว พระองค์ไม่ทรงเห็นชอบให้เจ้าเป็นฮองเฮา"