บทที่ 176

บทที่ 176

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินกำชับให้ฉินซื่อรีบเร่งมือ ฉินซื่อเองก็ไม่กล้าชักช้า สั่งคนส่งจดหมายไปยังตระกูลฝางซึ่งเป็นบ้านเดิมทันที ไม่นานทางนั้นก็ส่งคำตอบกลับมา

สองตระกูลนัดหมายกันเป็นพรุ่งนี้ช่วงสายเพื่อมารวมตัวกัน

ระหว่างทางเดินกลับ ฉินซื่อบังเอิญพบกับฉินฟางอวี๋ที่มารอดักรออยู่เนิ่นๆ แล้ว "อวี๋เจี่ยเอ๋อร์ เจ้ามาได้อย่างไรกัน"

"สองวันนี้ในปากไร้รสชาติ อยู่ๆ ก็นึกถึงขนมดอกกุ้ยฮวาในเรือนท่านแม่ขึ้นมาเจ้าค่ะ" ฉินฟางอวี๋คล้องแขนฉินซื่อแล้วออดอ้อน ฉินซื่อไม่พูดพร่ำทำเพลงก็สั่งให้คนไปทำขนมทันที ครั้นคิดขึ้นได้จึงสั่งให้ทำเพิ่มอีกสองจาน เมื่อทำเสร็จแล้วจะได้ส่งไปให้จั่นว่านหลิงด้วย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินฟางอวี๋จึงรู้ว่ามารดาของตนไม่ได้พาลโกรธเคืองผู้อื่นแต่อย่างใด ความรู้สึกที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของนางจึงร่วงหล่นกลับมาเข้าที่

ยามสายัณห์

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยต้องใบหน้าแผ่วเบาราวกับความอ่อนโยน โคมไฟตามระเบียงตำหนักบูรพาสว่างไสวขึ้นตั้งแต่เนิ่นๆ จีเฉิงถิงก้าวเท้าข้างหนึ่งข้ามธรณีประตูวัง

นางกำนัลข้างกายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะย่อกายคารวะ "ฝ่าบาท วันนี้คุณชายใหญ่ตกใจกลัวเล็กน้อย ร้องไห้โยเยไม่ยอมหยุด อยากจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทพะยะค่ะ"

ข้ออ้างเช่นนี้ หลินอวิ้นเจาใช้ได้ผลอยู่เสมอ