บทที่ 175

บทที่ 175

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินอ้างว่ารู้สึกอ่อนเพลีย เหล่ตามองจั่นว่านหลิงแล้วเอ่ยว่า "หลิงเอ๋อร์ส่งข้ากลับหน่อยเถอะ"

จั่นว่านหลิงร้อนตัว นางประคับประคองฮูหยินผู้เฒ่าฉินอย่างระมัดระวัง ตอนที่นางทำเรื่องเหล่านี้ นางก็เคยคิดถึงผลลัพธ์เช่นกัน ทว่านางไม่เสียใจ

ตระกูลมู่หรงคิดจะเกาะเกี่ยวตระกูลฉิน นางไม่มีวันยินยอม!

ทว่านางไม่คาดคิดเลยว่าฮูหยินผู้เฒ่าฉินจะช่วยนางกลบเกลื่อนคำโกหกโดยไม่คาดคิด

เมื่อเข้าสู่เรือน ฮูหยินผู้เฒ่าฉินโบกมือให้ทุกคนถอยออกไปทั้งหมด จั่นว่านหลิงไม่รอช้า เข่าทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที "หลานสะใภ้มีความผิดเจ้าค่ะ"

"เจ้าเป็นคนยุยงให้อวี๋เจี่ยเอ๋อร์เขียนบทกลอนนั้น เป็นความคิดของเจ้าหรือพระชายารัชทายาท? อีกทั้งเจ้าเป็นคนเตือนพระชายารัชทายาทใช่หรือไม่ว่าตระกูลมู่หรงจะมาเป็นแขก และต้องการพบเด็กทั้งสองคน?"

จั่นว่านหลิงรู้ดีว่าตนเองปิดบังไม่มิด ในใจท่องคำพูดของฮูหยินจั่นไว้เสมอว่าต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าฉิน อย่าได้อวดฉลาดเป็นอันขาด เรื่องใดที่ปิดบังฉินซื่อซึ่งเป็นมารดาสามีได้ก็ให้ปิดบังตามน้ำไป ถูกดุว่ากระไรก็ให้ทำเป็นหูทวนลม อย่าเก็บมาใส่ใจ