บทที่ 174

บทที่ 174

มู่หรงโจวซื่อสั่นปลายนิ้วชี้ไปยังจิ่นชู หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ทันใดนั้นรอบด้านก็มีเสียงอุทานดังขึ้น "พระชายารัชทายาทเสด็จเข้าเมืองมาก็หลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังที่ทรงไม่ไว้หน้าผู้ใดถึงเพียงนี้ หรือว่าตระกูลมู่หรงไปทำเรื่องอะไรมากันแน่"

"ข้าก็สงสัยเช่นกัน พระชายารัชทายาททรงดูอ่อนโยนเรียบร้อย ทั้งยังเป็นกันเอง เหตุใดจึงไม่ไว้หน้าฮูหยินผู้เฒ่ามู่หรงเช่นนี้เล่า"

"ฮูหยินผู้เฒ่าที่แทบจะไม่เกี่ยวข้องกันเลยผู้นี้ยังคิดจะอาศัยบารมีผู้อาวุโส มาชักช้าไม่ยอมเข้าเฝ้าพระชายารัชทายาท สมควรโดนสั่งสอนเสียบ้างแล้ว"

คาดไม่ถึงว่าคนส่วนใหญ่จะอยู่ข้างจิ่นชู สายตาที่มองมู่หรงโจวซื่อเปลี่ยนไปทันที

"ตอนที่ตระกูลมู่หรงจู่ ๆ ก็ย้ายออกจากเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน มีสาเหตุอันใดหรือ"

"แปดส่วนในสิบ..."

รอบด้านวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ คำพูดที่เอ่ยออกมากลับทำให้มู่หรงโจวซื่อตกใจจนหน้าถอดสี นางถอยหลังไปหลายก้าว "ไม่ได้กลับเมืองหลวงเสียตั้งนาน นึกถึงความสัมพันธ์เก่าแก่หลายปีกับตระกูลฉิน จึงตั้งใจมาเยี่ยมเยียนสหายเก่า ไม่คาดคิดว่าจะล่วงเกินพระชายารัชทายาทเข้า ขอพระชายารัชทายาททรงโปรดอภัยด้วย"

สุดท้ายมู่หรงโจวซื่อก็ต้องก้มหน้าลง ย่อกายลงเตรียมจะคุกเข่า เฟยซวงไวมือพยุงอีกฝ่ายเอาไว้ทันที "ฮูหยินผู้เฒ่าพูดจาเหล่านี้อันใดกัน พระชายารัชทายาทก็แค่ตรัสอธิบายฐานะของท่าน ไม่ได้มีเจตนาจะหาเรื่อง ชายานี้ท่านก็อิดออดไม่ยอมรับเสียที เหตุใดจึงยังทำตัวเป็นผู้ใหญ่อาวุโสเอาแต่ใจจนทำให้พระชายารัชทายาทต้องลำบากใจเล่า"