บทที่ 173

บทที่ 173

จิ่นชูสีหน้าเรียบเฉย นางแย้มยิ้มบางเบา "วังกลางว่างเว้นตำแหน่งฮองเฮามาหลายปีแล้ว ในเมื่อเสด็จพ่อทรงประสงค์จะอภิเษกใหม่ พวกเราเหล่าผู้เยาว์สนับสนุนก็พอ ส่วนเรื่องตระกูลมู่หรงนั้น ฝ่าบาทมิได้ทรงเอ่ยถึง การกลับมาได้ก็นับเป็นเรื่องมงคลเรื่องหนึ่ง"

เมื่อเห็นจิ่นชูยอมรับอย่างง่ายดายเช่นนี้ หลินอวิ้นเจาจึงประหลาดใจยิ่งนัก

นางหาเรื่องใส่ตัวโดยใช่เหตุ สุดท้ายจึงรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

พอหลินอวิ้นเจาจากไป เฟยเยี่ยนก็เดินเข้ามา "เป็นเพราะฝีเท้าของนู๋ปี้ช้าไปก้าวหนึ่ง พระชายารัชทายาทคงจะทรงทราบเรื่องที่ราชสำนักหารือเรื่องแต่งตั้งฮองเฮาแล้วกระมังเพคะ"

จิ่นชูพยักหน้ารับ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฎีกาขอให้แต่งตั้งฮองเฮามีมากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนแรกฮ่องเต้เป่ยเหลียงยังคงยับยั้งไว้ ทว่าต่อมาท่าทีกลับค่อยๆ เปลี่ยนแปลง และมีทีท่าว่าจะผ่อนปรนลงเลือนราง

กลางเดือนมิถุนายน

วันคล้ายวันเกิดอายุครบหกสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าฉิน นางได้ส่งเทียบเชิญมายังตำหนักบูรพาเป็นพิเศษ จิ่นชูคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจรับไว้ ไม่นานนักตระกูลจั่นก็ส่งจดหมายฉบับหนึ่งเข้ามาอีก

จิ่นชูสงสัยอยู่เงียบๆ นางรับมาเปิดออก ด้านในสอดจดหมายของจั่นว่านหลิงเอาไว้ ในนั้นเขียนว่าฮูหยินมู่หรงมาเยี่ยมเยียนตระกูลฉิน และเอ่ยปากขอร้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าฉินอาศัยจังหวะจัดงานฉลองวันเกิด ใช้โอกาสนี้เพื่ออยากพบพระชายารัชทายาทและเด็กๆ ทั้งสอง