กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 172
นับตั้งแต่หมอหลวงหลี่มาตรวจอาการให้แม่นมหลินเป็นต้นมา ร่างกายของแม่นมหลินก็ทรุดหนักลงทุกวัน ทั่วทั้งวันเอาแต่เคลิ้มหลับใหลไร้สติ
ยามที่กูกูหงจือยกอาหารมาให้ บางครั้งอาหารมื้อก่อนยังกินไม่ทันหมด นางก็ถือโอกาสยกถาดเก็บออกไปทันที
เปรี้ยง!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
แม่นมหลินสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความสะท้าน ครั้นความตื่นตระหนกเข้าจู่โจมจึงร่วงหล่นลงจากเตียง นางพยายามเอื้อมมืออันสั่นเทาออกไปเบื้องหน้า "หะ... หงจือ"
กูกูหงจือเก็บกล่องอาหารด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ปรายตามองลงมาที่แม่นมหลินด้วยความเย่อหยิ่ง
"หงจือ ข้า... ข้าอยากพบฝ่าบาท"
"ฝ่าบาทมิได้ประทับอยู่ที่ตำหนักบูรพา"
แม่นมหลินชะงักงันด้วยความคาดไม่ถึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ ทว่ากูกูหงจือมิได้ร้อนรน นางอดทนเอ่ยอธิบายขึ้นอีกครา "ฝ่าบาทเสด็จไปค่ายใหญ่ทิศเหนือ ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้หมอหลวงหลี่มารักษาอาการให้ท่าน เห็นแก่ที่ท่านเคยดูแลฝ่าบาทมา ยาบำรุงเหล่านี้ล้วนเป็นของชั้นดีทั้งสิ้น"